2008 Marcelino López „Lutnia-Gitara” SP/CSAR

Gitara Marcelino Lópeza Nieto „Lute-Guitar” z 2008 r. ma kształt lutni i sześć strun. Posiada świerkowy wierzch i 13-częściowy tył z palisandru CSA. Została wyprodukowana w Madrycie w Hiszpanii i jest w stanie praktycznie jak nowa.

Wygląd i dźwięk lutni, gra się na niej jak na gitarze

Poza tradycyjnymi gitarami w stylu „Torres”, Marcelino stworzył wiele instrumentów historycznych na podstawie projektów sprzed Torresa – vihuele, gitary barokowe, lutnie barokowe i renesansowe, a nawet viole da gamba, harfy, klawesyny, klawikordy oraz skrzypce i altówki stylizowane na epokę. Ten instrument, wyprodukowany w 2008 roku, to „gitara” w kształcie lutni (i brzmiąca jak lutnia) – innymi słowy, gra się na niej jak na gitarze: ma 52-milimetrowy siodełko, 6 pojedynczych strun (niepolowych), progi druciane w podstrunnicy i mostek gitarowy z siodełkiem i łącznikiem strunowym. To fantastyczny instrument dla gitarzysty grającego na lutni, który zawsze chciał mieć wygląd i brzmienie lutni, bez konieczności borykania się z wyzwaniami związanymi z ruchomymi progami jelitowymi, podwójnymi polami strunowymi itp.

Materiały i stan

Materiały są przepiękne: świerkowy top z grubą warstwą materiału Bearclaw, 13-częściowa płyta tylna z palisandru CSA, pieczołowicie rzeźbiona rozeta w kształcie róży z inkrustacjami z masy perłowej na obwodzie oraz elegancki kwiatowy wzór wyrzeźbiony na przedniej stronie główki. Instrument jest praktycznie w stanie jak nowy, bez uszkodzeń ani napraw, gotowy do koncertu w każdych warunkach. To fantastyczny „instrument z epoki” jednego z najwytrwalszych i najbardziej doświadczonych hiszpańskich muzyków. W zestawie znajduje się specjalnie zaprojektowany, twardy futerał, idealnie dopasowany do wymiarów instrumentu.

Czytaj więcej:Orfeo Magazine nr 3 – wywiad z Marcelino Lópezem Nieto · Orfeo nr 3 na naszym blogu · nasz wywiad z Marcelino z 2008 r.

Marcelino López Nieto (1931–2018): twórca gitar z Madrytu

Zmarły Marcelino López Nieto był jednym z najbardziej szanowanych hiszpańskich lutników XX wieku. Początkowo grał na gitarze – był uczniem Daniela Fortei, który sam uczył się u Tárregi – a jego zawodowe doświadczenie obejmowało stolarstwo, więc przejście do tworzenia gitar przyszło naturalnie, podobnie jak w przypadku wielu lutników w historii. Po śmierci Santosa Hernándeza w 1943 roku zaprzyjaźnił się z wdową po nim, Matilde Ruiz López, i mógł spędzać czas w warsztacie Santosa, zanim w 1949 roku, w wieku 18 lat, założył własny warsztat. Na początku lat 70. współpracował również z firmą Hernández y Aguado i na przestrzeni lat zbudował kilka modeli „Hernández y Aguado”.

Gitary o małym korpusie w tradycji Torresa

Choć Marcelino pochodził z Madrytu, nigdy nie pozostawał w cieniu większych, solidniejszych gitar ze szkoły Ramíreza. Zawsze preferował budowę w tradycyjnym stylu Antonia de Torresa i południowohiszpańskich lutników – z mniejszym korpusem bez podwójnych boków, głównie świerkowymi płytami wierzchnimi i wykończeniem polerowanym na kolor francuski. Oprócz gitar klasycznych i flamenco, budował również instrumenty historyczne, od vihueli, lutni i gitar barokowych i romantycznych po skrzypce, wiele z nich na podstawie oryginałów z jego własnej, bogatej kolekcji.