2009 José Ramírez „1a C650” No. Y8-120 CD/IN

Gitara klasycznaJosé Ramíreza „1a C650” nr Y8-120 z 2009 roku ma płytę wierzchnią z cedru oraz tył i boki z palisandru indyjskiego – model Tradicional o średnicy 650 mm, z nową rozetą i purflingiem.

José Ramírez z Madrytu z 2009 roku

Ta gitara została zbudowana w słynnym warsztacie José Ramíreza w Madrycie, który od ponad pół wieku produkuje instrumenty dla niezliczonych profesjonalistów – Stinga i Segovii, Cheta Atkinsa i Sabicasa, Lee Ritenoura i Christophera Parkeninga . Należy do początków ery Amalii Ramírez – kieruje ona warsztatem od śmierci swojego brata José Ramíreza IV w 2000 roku i kontroluje każdą gitarę w trakcie i po jej powstaniu.

Pierwszorzędny Ramírez

Wśród najlepszych nowych gitar Ramírez, jakie widzieliśmy od wielu lat, kiedy się pojawiły, 1a Tradicionales to naprawdę wyjątkowe instrumenty, niezależnie od standardów. Warsztat powrócił tu do korzeni i stworzył pierwszorzędną gitarę koncertową, na której każdy może z łatwością grać, a nowa rozeta i purfling są absolutnie oszałamiające.

Dźwięk i stan

Gęste, a zarazem czyste brzmienie ma ciepły, nastrojowy charakter, który rozsławił markę Ramírez. Gryf jest smukły i wygodny, a akcja łatwa – gra się na nim bardziej jak na gitarach Madrid z lat 50. niż na wielu późniejszych gitarach koncertowych. Za dbałość o szczegóły, jakość wykonania i brzmienie oceniamy ją bardzo wysoko. Na etykiecie z datą 2009 i podpisem Amalii Ramírez widnieje numer Y8-120, a obok klasy ręcznie napisano kod modelu „C650 Tradicional”.

Aby dowiedzieć się więcej o rodzinie i jej warsztacie, przeczytaj książkę Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary , historię rodziny od Amalii Ramírez do José I , a także mity i fakty dotyczące tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Warsztat pod kierownictwem Amalii Ramírez

Pod kierownictwem Amalii Ramírez warsztat zachował klasyczną gitarę koncertową w sercu swojej oferty – „1a” (pierwsza klasa) w konstrukcji „Tradicional”, której kod modelu został ręcznie wypisany na etykiecie: C650 dla płyty wierzchniej z cedru z palisandrem indyjskim, „-A” dla płyty wierzchniej ze świerku (abeto), „-P” dla palisandru CSA (palosanto) i „-AP” dla obu, z F656 i F656-A dla flamenco z cedru i świerku. Wokół niej zbudowała szerszą rodzinę modeli: „Centenario” i „Elite”, wykonane z najcenniejszych gatunków drewna warsztatu; wznowione „SP” i „2a”; „Auditorio”, „Antigua” i „Guitarra del Tiempo”; serie rocznicowe, takie jak „125 Años” i „130 Años”; repliki historycznych gitar, od Manuela Ramíreza z 1912 r., na którym grał Segovia, po „Guitarra de Tablao” José Ramíreza I z 1913 r.; oraz linie studyjne NE, R i FL. Gitary koncertowe noszą etykietę Calle de la Paz 8, podpisaną przez Amalię Ramírez swoim podpisem gwiazdy i ponumerowane kodem literowo-cyfrowym (Centenario i Elite mają własne numery), natomiast gitary studyjne mają pomarańczową etykietę „Guitarras de Estudio” „Diseñada, Revisada y Certificada por Ramírez” z czerwonym znaczkiem „Calidad Ramírez”.