2009 José Ramírez „2a” No. Y9-057 SP/IN

Gitara klasycznaJosé Ramírez „2a” nr Y9-057 z 2009 roku ma płytę wierzchnią ze świerku oraz tył i boki z palisandru indyjskiego – wznowiona wersja „2a” z menzurą 655 mm i siodełkiem 53 mm, w doskonałym stanie.

Wyprodukowano pod Amalią Ramírez

Od ponad pięćdziesięciu lat gitary z warsztatu José Ramíreza znajdują się w rękach niezliczonych profesjonalistów, od Segovii po Stinga, od Sabicasa po Cheta Atkinsa i od Christophera Parkeninga po Lee Ritenoura. Amalia Ramírez, która w 2000 roku zastąpiła swojego brata José IV, kontroluje każdą gitarę z warsztatu w trakcie i po jego powstaniu, a ta pochodzi z wczesnych lat jej kierownictwa.

Wznowienie „2a”

Kilka lat wcześniej warsztat ponownie wprowadził na rynek klasyczny model „2a”, który nie był produkowany od ponad dwóch dekad. Te gitary „2a” nawiązują do klasycznego projektu pierwotnie opracowanego przez José Ramíreza III i pod każdym względem przypominają standardowy model „Tradicional”, z wyjątkiem materiałów, które mogą mieć drobne skazy estetyczne, takie jak drobne sęki, czy tzw. „cocas” (ciemniejsze obszary zagęszczenia żywicy w słoju).

Dźwięk, etykieta i stan

Brzmienie i jakość wykonania są pierwszorzędne, a gitara oferuje brzmienie dorównujące najlepszym instrumentom oferowanym przez warsztat Ramíreza – to gitara koncertowa klasy profesjonalnej z autentycznym brzmieniem Ramíreza, przeznaczona dla nowego pokolenia gitarzystów. Choć była to gitara używana, jest w doskonałym stanie, z minimalnymi śladami użytkowania. Etykieta „Clase 2ª” z dopiskiem „C650-A” obok, nosi datę 2009, numer Y9-057 i jest podpisana przez Amalię Ramírez. W powyższym filmie Park Brothers grają „Drewries Accordes” na gitarach Ramírez i De la Chica.

Ciekawi Cię ta rodzina? Na naszym blogu znajdziesz artykuł „Rodzina Ramírez: Mistrzowie Gitary” , całą linię od Amalii Ramírez aż do José I oraz krótką weryfikację mitów i faktów na temat tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Warsztat pod kierownictwem Amalii Ramírez

Pod kierownictwem Amalii Ramírez warsztat zachował klasyczną gitarę koncertową w sercu swojej oferty – „1a” (pierwsza klasa) w konstrukcji „Tradicional”, której kod modelu został ręcznie wypisany na etykiecie: C650 dla płyty wierzchniej z cedru z palisandrem indyjskim, „-A” dla płyty wierzchniej ze świerku (abeto), „-P” dla palisandru CSA (palosanto) i „-AP” dla obu, z F656 i F656-A dla flamenco z cedru i świerku. Wokół niej zbudowała szerszą rodzinę modeli: „Centenario” i „Elite”, wykonane z najcenniejszych gatunków drewna warsztatu; wznowione „SP” i „2a”; „Auditorio”, „Antigua” i „Guitarra del Tiempo”; serie rocznicowe, takie jak „125 Años” i „130 Años”; repliki historycznych gitar, od Manuela Ramíreza z 1912 r., na którym grał Segovia, po „Guitarra de Tablao” José Ramíreza I z 1913 r.; oraz linie studyjne NE, R i FL. Gitary koncertowe noszą etykietę Calle de la Paz 8, podpisaną przez Amalię Ramírez swoim podpisem gwiazdy i ponumerowane kodem literowo-cyfrowym (Centenario i Elite mają własne numery), natomiast gitary studyjne mają pomarańczową etykietę „Guitarras de Estudio” „Diseñada, Revisada y Certificada por Ramírez” z czerwonym znaczkiem „Calidad Ramírez”.