2011 José Ramírez „1a C650-P” No. X0-059 CD/CSAR

Gitara klasycznaJosé Ramíreza „1a C650-P” z 2011 r. o numerze X0-059. Posiada płytę wierzchnią z cedru oraz tył i boki z palisandru CSA. Posiada piękne palisandrowe wykończenie CSA, nową rozetę i purfling.

José Ramírez z Madrytu z 2011 roku

Ta gitara została zbudowana w słynnym warsztacie José Ramíreza w Madrycie, który od ponad pół wieku produkuje instrumenty dla niezliczonych profesjonalistów – Stinga i Segovii, Cheta Atkinsa i Sabicasa, Lee Ritenoura i Christophera Parkeninga . To gitara z czasów Amalia Ramírez , wykonana w warsztacie przy Calle de la Paz, którym kieruje od 2000 roku.

„1a Tradicional”

Gitara Ramírez „1a” jest prawdopodobnie najczęściej graną i najbardziej znaną gitarą hiszpańską w historii – instrumentem o prawdziwie wyjątkowym charakterze, niezależnie od standardów. C650 to model „Tradicional” o menzurze 650 mm: klasyczna gitara koncertowa Ramírez, o standardowej długości strun i wygodnym kącie gryfu. Posiada jedną z klasycznych rozet i purflingów, które są absolutnie oszałamiające. Ta gitara ma piękny palisander CSA – palosanto, „P” w kodzie – oraz nową rozetę i purfling.

Brzmienie, grywalność i etykieta

Ma całą barwę i ciepło, które zazwyczaj kojarzymy z gitarami Ramírez. Montaż jest prosty, a gryf wygodny, dzięki czemu każdy może z łatwością na niej grać. Etykieta z 2011 roku nosi numer X0-059 i jest sygnowana przez Amalia Ramírez .

Więcej informacji na temat warsztatu można znaleźć na naszym blogu: Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary , członkowie rodziny od Amalia Ramírez aż do José I oraz analiza mitów i faktów na temat tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Warsztat pod kierownictwem Amalia Ramírez

Pod kierownictwem Amalia Ramírez warsztat zachował klasyczną gitarę koncertową w sercu swojej oferty – „1a” (pierwsza klasa) w konstrukcji „Tradicional”, której kod modelu został ręcznie wypisany na etykiecie: C650 dla płyty wierzchniej z cedru z palisandrem indyjskim, „-A” dla płyty wierzchniej ze świerku (abeto), „-P” dla palisandru CSA (palosanto) i „-AP” dla obu, z F656 i F656-A dla flamenco z cedru i świerku. Wokół niej zbudowała szerszą rodzinę modeli: „Centenario” i „Elite”, wykonane z najcenniejszych gatunków drewna warsztatu; wznowione „SP” i „2a”; „Auditorio”, „Antigua” i „Guitarra del Tiempo”; serie rocznicowe, takie jak „125 Años” i „130 Años”; repliki historycznych gitar, od Manuela Ramíreza z 1912 r., na którym grał Segovia, po „Guitarra de Tablao” José Ramíreza I z 1913 r.; oraz linie studyjne NE, R i FL. Gitary koncertowe noszą etykietę Calle de la Paz 8, podpisaną przez Amalia Ramírez swoim podpisem gwiazdy i ponumerowane kodem literowo-cyfrowym (Centenario i Elite mają własne numery), natomiast gitary studyjne mają pomarańczową etykietę „Guitarras de Estudio” „Diseñada, Revisada y Certificada por Ramírez” z czerwonym znaczkiem „Calidad Ramírez”.