2011 José Ramírez „1aF 656” No. X1-022 CD/CY

Gitara flamencoJosé Ramíreza „1aF 656” z 2011 r. nr X1-022 ma płytę wierzchnią z cedru oraz boki i tył z cyprysu – gitara z płytą wierzchnią z cedru, wykonana w skali flamenco 656 mm.

Zbudowany w warsztacie Calle de la Paz

Ta gitara została zbudowana w słynnym warsztacie José Ramíreza w Madrycie, który od ponad pół wieku produkuje instrumenty dla niezliczonych profesjonalistów – Stinga i Segovii, Cheta Atkinsa i Sabicasa, Lee Ritenoura i Christophera Parkeninga . Od 2000 roku warsztat jest w rękach Amalia Ramírez , piątego pokolenia rodziny, a ta gitara powstała w drugiej dekadzie jej kierownictwa.

Ramírez „1aF” Flamenco

To topowy model flamenco Ramíreza, odpowiedni zarówno do występów na scenie koncertowej, jak i do tradycyjnego flamenco z tancerzami i perkusistami. To bardzo żywy instrument o doskonałej gry i głośności, a także autentycznym hiszpańskim brzmieniu z dużą dawką pazura – jeden z naszych ulubionych wyborów dla gitarzystów flamenco. Cedrowy top, rzadko spotykany w gitarach flamenco, nadaje gitarze dodatkową głośność i głębszy zakres średnich tonów. Ramírez produkuje cedrowe blancas od połowy lat 60. XX wieku, kiedy to w warsztacie po raz pierwszy wprowadzono płyty rezonansowe z cedru, a Manolo Sanlúcar jest prawdopodobnie najbardziej znanym gitarzystą flamenco grającym na cedrowym topie Ramíreza.

Grywalność i stan

Posiada skalę flamenco o długości 656 mm, siodełko o długości 52 mm i lakierowane wykończenie. Etykieta z 2011 roku nosi numer X1-022 i sygnaturę Amalia Ramírez – obok widnieje kod modelu „F656”.

Więcej informacji znajdziesz na naszym blogu: Rodzina Ramírez: mistrzowie gitary , Dynastia José Ramíreza (od Amalii do Józefa I) oraz ciekawostki z książki José Ramírez: mity i fakty .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Warsztat pod kierownictwem Amalia Ramírez

Pod kierownictwem Amalia Ramírez warsztat zachował klasyczną gitarę koncertową w sercu swojej oferty – „1a” (pierwsza klasa) w konstrukcji „Tradicional”, której kod modelu został ręcznie wypisany na etykiecie: C650 dla płyty wierzchniej z cedru z palisandrem indyjskim, „-A” dla płyty wierzchniej ze świerku (abeto), „-P” dla palisandru CSA (palosanto) i „-AP” dla obu, z F656 i F656-A dla flamenco z cedru i świerku. Wokół niej zbudowała szerszą rodzinę modeli: „Centenario” i „Elite”, wykonane z najcenniejszych gatunków drewna warsztatu; wznowione „SP” i „2a”; „Auditorio”, „Antigua” i „Guitarra del Tiempo”; serie rocznicowe, takie jak „125 Años” i „130 Años”; repliki historycznych gitar, od Manuela Ramíreza z 1912 r., na którym grał Segovia, po „Guitarra de Tablao” José Ramíreza I z 1913 r.; oraz linie studyjne NE, R i FL. Gitary koncertowe noszą etykietę Calle de la Paz 8, podpisaną przez Amalia Ramírez swoim podpisem gwiazdy i ponumerowane kodem literowo-cyfrowym (Centenario i Elite mają własne numery), natomiast gitary studyjne mają pomarańczową etykietę „Guitarras de Estudio” „Diseñada, Revisada y Certificada por Ramírez” z czerwonym znaczkiem „Calidad Ramírez”.