2011 José Ramírez „Elite” nr 205 SP/CSAR

Gitara klasycznaJosé Ramírez „Elite” nr 205 z 2011 r. ma płytę wierzchnią wykonaną ze świerku oraz tył i boki z palisandru CSA, z kluczami Rodgersa. Model Elite ma płytę wierzchnią wykonaną ze świerku.

Z warsztatu Ramíreza w Madrycie

Przez ponad pół wieku warsztat José Ramíreza budował gitary dla niezliczonych profesjonalistów – od Segovii po Stinga, Sabicasa po Cheta Atkinsa i Christophera Parkeninga po Lee Ritenoura. Amalia Ramírez , która przejęła warsztat od brata José IV w 2000 roku, kontroluje każdą gitarę w warsztacie w trakcie i po jego zakończeniu; ta pochodzi z drugiej dekady jej pracy.

Rzadki Ramírez „Elite”

Model Elite to jeden z najrzadszych modeli z warsztatu; powstaje ich zaledwie kilka i rzadko pojawiają się na rynku. Posiada on podobne parametry jak model 1a Tradicional; wyróżniają go szlachetne materiały stosowane przez wcześniejsze generacje oraz wyjątkowa dbałość o szczegóły. Również tutaj znajdziemy dodatkowe detale w postaci inkrustacji z bukszpanu na główce, misternego purflingu wokół oprawy i rozety oraz kluczy Rodgers. Dla gitarzysty lub kolekcjonera poszukującego najlepszego z najlepszych.

Dźwięk i stan

Z świerkowym topem to klarowny, skupiony model Elite – na etykiecie obok oznaczenia klasy widnieje napis „C650-A”. Na etykiecie: gwiazda Amalia Ramírez , rok produkcji 2011 i numer 205. Powyższy film (Edward Trybek gra na gitarze Froberger) pokazuje brzmienie tego modelu.

Aby poznać historię warsztatu, przeczytaj The Ramírez Family: Masters of the Guitar i The José Ramírez Dynasty ; jeśli interesują Cię ciekawostki, zobacz José Ramírez: myths and facts .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Warsztat pod kierownictwem Amalia Ramírez

Pod kierownictwem Amalia Ramírez warsztat zachował klasyczną gitarę koncertową w sercu swojej oferty – „1a” (pierwsza klasa) w konstrukcji „Tradicional”, której kod modelu został ręcznie wypisany na etykiecie: C650 dla płyty wierzchniej z cedru z palisandrem indyjskim, „-A” dla płyty wierzchniej ze świerku (abeto), „-P” dla palisandru CSA (palosanto) i „-AP” dla obu, z F656 i F656-A dla flamenco z cedru i świerku. Wokół niej zbudowała szerszą rodzinę modeli: „Centenario” i „Elite”, wykonane z najcenniejszych gatunków drewna warsztatu; wznowione „SP” i „2a”; „Auditorio”, „Antigua” i „Guitarra del Tiempo”; serie rocznicowe, takie jak „125 Años” i „130 Años”; repliki historycznych gitar, od Manuela Ramíreza z 1912 r., na którym grał Segovia, po „Guitarra de Tablao” José Ramíreza I z 1913 r.; oraz linie studyjne NE, R i FL. Gitary koncertowe noszą etykietę Calle de la Paz 8, podpisaną przez Amalia Ramírez swoim podpisem gwiazdy i ponumerowane kodem literowo-cyfrowym (Centenario i Elite mają własne numery), natomiast gitary studyjne mają pomarańczową etykietę „Guitarras de Estudio” „Diseñada, Revisada y Certificada por Ramírez” z czerwonym znaczkiem „Calidad Ramírez”.