2011 José Ramírez „GH” nr 307 SP/IN

Gitara klasycznaJosé Ramíreza „GH” nr 307 z 2011 r. ma płytę wierzchnią wykonaną ze świerku oraz tył i boki z palisandru indyjskiego – model George’a Harrisona, będący reprodukcją gitary Ramíreza, której użył w utworze „A Hard Day’s Night”.

Ramírez z 2011 roku z Calle de la Paz

Ta gitara została zbudowana w słynnym warsztacie José Ramíreza w Madrycie, który od ponad pół wieku produkuje instrumenty dla niezliczonych profesjonalistów – Stinga i Segovii, Cheta Atkinsa i Sabicasa, Lee Ritenoura i Christophera Parkeninga . Powstała przy Calle de la Paz 8 na początku drugiej dekady istnienia firmy, pod kierownictwem Amalia Ramírez , która kieruje rodzinnym biznesem od śmierci brata José IV w 2000 roku.

„GH”: George Harrison

Model „GH” (George Harrison) to ulepszona i autentyczna reprodukcja studyjnego modelu José Ramíreza, którego George Harrison używał podczas nagrywania klasycznego filmu Beatlesów „A Hard Day's Night”, a który można usłyszeć w utworach „Till There Was You” i „And I Love Her”. Instrument jest w całości wykonany z litego drewna i zdobiony ornamentami podobnymi do oryginału.

Naklejka i etui

Każda gitara z serii artystycznej i limitowanej warsztatu opowiada historię – stworzona dla upamiętnienia kamienia milowego w historii Ramírez lub dla uczczenia utalentowanego muzyka, ręcznie wykonana wyłącznie z najcenniejszych kawałków drewna. Wewnątrz znajduje się niebieska, okrągła naklejka Ramírez z modelem: „Modelo GH, rok 2011, nr serii 307”. W zestawie znajduje się twardy futerał HumiCase Protege.

Ciekawi Cię ta rodzina? Na naszym blogu znajdziesz artykuł „Rodzina Ramírez: Mistrzowie Gitary” , całą linię od Amalia Ramírez aż do José I oraz krótką weryfikację mitów i faktów na temat tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Warsztat pod kierownictwem Amalia Ramírez

Pod kierownictwem Amalia Ramírez warsztat zachował klasyczną gitarę koncertową w sercu swojej oferty – „1a” (pierwsza klasa) w konstrukcji „Tradicional”, której kod modelu został ręcznie wypisany na etykiecie: C650 dla płyty wierzchniej z cedru z palisandrem indyjskim, „-A” dla płyty wierzchniej ze świerku (abeto), „-P” dla palisandru CSA (palosanto) i „-AP” dla obu, z F656 i F656-A dla flamenco z cedru i świerku. Wokół niej zbudowała szerszą rodzinę modeli: „Centenario” i „Elite”, wykonane z najcenniejszych gatunków drewna warsztatu; wznowione „SP” i „2a”; „Auditorio”, „Antigua” i „Guitarra del Tiempo”; serie rocznicowe, takie jak „125 Años” i „130 Años”; repliki historycznych gitar, od Manuela Ramíreza z 1912 r., na którym grał Segovia, po „Guitarra de Tablao” José Ramíreza I z 1913 r.; oraz linie studyjne NE, R i FL. Gitary koncertowe noszą etykietę Calle de la Paz 8, podpisaną przez Amalia Ramírez swoim podpisem gwiazdy i ponumerowane kodem literowo-cyfrowym (Centenario i Elite mają własne numery), natomiast gitary studyjne mają pomarańczową etykietę „Guitarras de Estudio” „Diseñada, Revisada y Certificada por Ramírez” z czerwonym znaczkiem „Calidad Ramírez”.