2012 José Ramírez „1a C650” No. X1-033 CD/IN

Gitara klasycznaJosé Ramíreza „1a C650” z 2012 r. o numerze X1-033. Posiada płytę wierzchnią z cedru oraz tył i boki z palisandru indyjskiego. Szczególnie efektowny jest zestaw palisandrowych elementów.

Z warsztatu Ramíreza w Madrycie

Segovia, Sabicas, Christopher Parkening , Chet Atkins, Lee Ritenour, Sting – lista profesjonalistów, którzy grali na instrumentach z warsztatu José Ramíreza przez ponad pół wieku, jest praktycznie nieskończona. Od 2000 roku warsztat jest w rękach Amalia Ramírez , piątego pokolenia rodziny, a ta gitara powstała w drugiej dekadzie jej kierownictwa.

O „1a”

Ten model nosi słynne oznaczenie „1a”, co po hiszpańsku oznacza „primera” i oznacza „pierwszą” lub „najwyższą” jakość. W przypadku modelu Tradicional warsztat powrócił do podstaw – klasycznego projektu José Ramíreza III ze standardową długością strun 650 mm, to gitara koncertowa najwyższej klasy, na której każdy może z łatwością grać. Rozeta i purflingi to klasyczne projekty Ramíreza, absolutnie zachwycające. Ten model ma szczególnie efektowny i piękny zestaw palisandru na płycie tylnej i bokach.

Grywalność i stan

Jej brzmienie to natychmiast rozpoznawalny, klasyczny dźwięk, który można usłyszeć tylko w znakomitej gitarze koncertowej Ramírez. Gra się na niej łatwo, z wygodnym gryfem i niską, łatwą akcją. Etykieta (Calle de la Paz 8) jest sygnowana przez Amalia Ramírez , datowana na 2012 rok i oznaczona numerem X1-033 – obok widnieje kod modelu „C650 Tradicional”.

Aby dowiedzieć się więcej o Ramírezie, przeczytaj książkę The Ramírez Family: Masters of the Guitar (Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary ); poznaj członków rodziny, od Amalia Ramírez aż do José I ; a jeśli interesują cię fakty, przeczytaj nasz artykuł o mitach i faktach dotyczących tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Warsztat pod kierownictwem Amalia Ramírez

Pod kierownictwem Amalia Ramírez warsztat zachował klasyczną gitarę koncertową w sercu swojej oferty – „1a” (pierwsza klasa) w konstrukcji „Tradicional”, której kod modelu został ręcznie wypisany na etykiecie: C650 dla płyty wierzchniej z cedru z palisandrem indyjskim, „-A” dla płyty wierzchniej ze świerku (abeto), „-P” dla palisandru CSA (palosanto) i „-AP” dla obu, z F656 i F656-A dla flamenco z cedru i świerku. Wokół niej zbudowała szerszą rodzinę modeli: „Centenario” i „Elite”, wykonane z najcenniejszych gatunków drewna warsztatu; wznowione „SP” i „2a”; „Auditorio”, „Antigua” i „Guitarra del Tiempo”; serie rocznicowe, takie jak „125 Años” i „130 Años”; repliki historycznych gitar, od Manuela Ramíreza z 1912 r., na którym grał Segovia, po „Guitarra de Tablao” José Ramíreza I z 1913 r.; oraz linie studyjne NE, R i FL. Gitary koncertowe noszą etykietę Calle de la Paz 8, podpisaną przez Amalia Ramírez swoim podpisem gwiazdy i ponumerowane kodem literowo-cyfrowym (Centenario i Elite mają własne numery), natomiast gitary studyjne mają pomarańczową etykietę „Guitarras de Estudio” „Diseñada, Revisada y Certificada por Ramírez” z czerwonym znaczkiem „Calidad Ramírez”.