2012 José Ramírez „1a C650-A” No. X1-028 SP/IN

Gitara klasycznaJosé Ramíreza „1a C650-A” z 2012 r. o numerze X1-028 ma płytę wierzchnią wykonaną ze świerku oraz tył i boki z palisandru indyjskiego – model C650-A ze świerkową płytą wierzchnią ma nową rozetę i purfling.

Z warsztatu Ramíreza w Madrycie

Warsztat Ramíreza, w którym powstała ta gitara, przez ponad pół wieku zaopatrywał niezliczonych profesjonalistów: Andrésa Segovię i Sabicasa, Christophera Parkeninga i Cheta Atkinsa, Lee Ritenoura, a nawet Stinga. Powstała przy Calle de la Paz 8 na początku drugiej dekady pod kierownictwem Amalia Ramírez , która kieruje rodzinnym biznesem od śmierci brata José IV w 2000 roku.

C650 Tradicional

Kiedy się pojawiły, z radością stwierdziliśmy, że te Tradicionale należą do najlepszych nowych gitar Ramírez, jakie widzieliśmy od wielu lat – to instrumenty o naprawdę znakomitych parametrach, najwyższej klasy gitara koncertowa, na której każdy może z łatwością grać. To wersja świerkowa, „A” jak abeto.

Grywalność, dźwięk i stan

Słychać to od razu: ciepłe, barwne i nastrojowe brzmienie gitary Ramírez, gęste, a zarazem czyste. Gra się na niej łatwo, z wygodnym gryfem i niską, łatwą mechaniką. Nowa rozeta i purfling są absolutnie zachwycające. Etykieta z sygnaturą Amalia Ramírez podaje rok produkcji 2012 i numer X1-028 – obok znajduje się kod modelu „C650 A Tradicional”.

Aby dowiedzieć się więcej o rodzinie i jej warsztacie, przeczytaj książkę Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary , historię rodziny od Amalia Ramírez do José I , a także mity i fakty dotyczące tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Warsztat pod kierownictwem Amalia Ramírez

Pod kierownictwem Amalia Ramírez warsztat zachował klasyczną gitarę koncertową w sercu swojej oferty – „1a” (pierwsza klasa) w konstrukcji „Tradicional”, której kod modelu został ręcznie wypisany na etykiecie: C650 dla płyty wierzchniej z cedru z palisandrem indyjskim, „-A” dla płyty wierzchniej ze świerku (abeto), „-P” dla palisandru CSA (palosanto) i „-AP” dla obu, z F656 i F656-A dla flamenco z cedru i świerku. Wokół niej zbudowała szerszą rodzinę modeli: „Centenario” i „Elite”, wykonane z najcenniejszych gatunków drewna warsztatu; wznowione „SP” i „2a”; „Auditorio”, „Antigua” i „Guitarra del Tiempo”; serie rocznicowe, takie jak „125 Años” i „130 Años”; repliki historycznych gitar, od Manuela Ramíreza z 1912 r., na którym grał Segovia, po „Guitarra de Tablao” José Ramíreza I z 1913 r.; oraz linie studyjne NE, R i FL. Gitary koncertowe noszą etykietę Calle de la Paz 8, podpisaną przez Amalia Ramírez swoim podpisem gwiazdy i ponumerowane kodem literowo-cyfrowym (Centenario i Elite mają własne numery), natomiast gitary studyjne mają pomarańczową etykietę „Guitarras de Estudio” „Diseñada, Revisada y Certificada por Ramírez” z czerwonym znaczkiem „Calidad Ramírez”.