2012 José Ramírez „1aF 656” No. X1-042 CD/CY
| Rok | 2012 |
| Płyta wierzchnia | Cedar |
| Tył i boki | Cypress |
| Menzura | 656 mm |
| Szerokość siodełka | 53 mm |
| Wykończenie | Lacquer |
| Kraj | Spain |
| Luthier | Amalia Ramírez |
This guitar is no longer available in our inventory. If it interests you, click the ”notify me when available” button to be notified in the event that we re-acquire this guitar for re-sale.
Opis
Gitara flamencoJosé Ramírez „1aF 656” z 2012 r. nr X1-042 ma płytę wierzchnią z cedru oraz boki i tył z cyprysu – blanca z cedrowym wierzchem i siodełkiem o szerokości 53 mm.
Z warsztatów José Ramíreza, reżyseria: Amalia Ramírez
Pochodzi ze słynnego warsztatu José Ramíreza – obecnie kierowanego przez Amalia Ramírez – którego instrumenty były używane przez niezliczonych profesjonalistów przez ponad pół wieku, od Segovii i Sabicasa po Stinga, Cheta Atkinsa, Lee Ritenoura i Christophera Parkeninga . Warsztat przeniósł się na Calle de la Paz 8 w 1995 roku, a w 2000 roku Amalia Ramírez przejęła go od swojego brata José IV; ta gitara była tam produkowana ponad dziesięć lat pod jej kierownictwem.
Ramírez „1aF” Flamenco
To topowy model flamenco Ramírez, odpowiedni zarówno do występów na scenie koncertowej, jak i do tradycyjnego flamenco z tancerzami i perkusistami. Bardzo żywy, o doskonałej gry i głośności, ma autentyczne hiszpańskie brzmienie z dużą dynamiką, co czyni go jednym z naszych ulubionych wyborów dla poważnych muzyków flamenco. Cedrowa płyta wierzchnia jest nietypowa dla flamenco i nadaje instrumentowi dodatkową głośność i głębszy zakres średnich tonów; warsztat produkuje cedrowe blancas od czasu wprowadzenia cedrowych płyt rezonansowych w połowie lat 60. XX wieku, a Manolo Sanlúcar jest najsłynniejszym flamencoistą grającym na gitarach Ramírez z cedrową płytą wierzchnią.
Grywalność i stan
Długość struny wynosi 656 mm, a siodełko ma 53 mm. Na etykiecie widnieje numer X1-042, datowany na 2012 rok i podpisany przez Amalia Ramírez , a obok klasy ręcznie napisano kod modelu „F656”.
Więcej informacji na temat warsztatu można znaleźć na naszym blogu: Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary , członkowie rodziny od Amalia Ramírez aż do José I oraz analiza mitów i faktów na temat tego legendarnego warsztatu .
Tło
Warsztat José Ramíreza w Madrycie
Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.
Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia
Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.
Warsztat pod kierownictwem Amalia Ramírez
Pod kierownictwem Amalia Ramírez warsztat zachował klasyczną gitarę koncertową w sercu swojej oferty – „1a” (pierwsza klasa) w konstrukcji „Tradicional”, której kod modelu został ręcznie wypisany na etykiecie: C650 dla płyty wierzchniej z cedru z palisandrem indyjskim, „-A” dla płyty wierzchniej ze świerku (abeto), „-P” dla palisandru CSA (palosanto) i „-AP” dla obu, z F656 i F656-A dla flamenco z cedru i świerku. Wokół niej zbudowała szerszą rodzinę modeli: „Centenario” i „Elite”, wykonane z najcenniejszych gatunków drewna warsztatu; wznowione „SP” i „2a”; „Auditorio”, „Antigua” i „Guitarra del Tiempo”; serie rocznicowe, takie jak „125 Años” i „130 Años”; repliki historycznych gitar, od Manuela Ramíreza z 1912 r., na którym grał Segovia, po „Guitarra de Tablao” José Ramíreza I z 1913 r.; oraz linie studyjne NE, R i FL. Gitary koncertowe noszą etykietę Calle de la Paz 8, podpisaną przez Amalia Ramírez swoim podpisem gwiazdy i ponumerowane kodem literowo-cyfrowym (Centenario i Elite mają własne numery), natomiast gitary studyjne mają pomarańczową etykietę „Guitarras de Estudio” „Diseñada, Revisada y Certificada por Ramírez” z czerwonym znaczkiem „Calidad Ramírez”.
