2012 José Ramírez „FL2” SP/CY

Gitara flamencoJosé Ramíreza „FL2” z 2012 r. ma płytę wierzchnią z świerku oraz tył i boki z cyprysu, wszystkie wykonane z litego drewna. W powyższym filmie Grisha Goryachev gra na gitarze FL2 partię Paco de Lucía.

José Ramírez z Madrytu z 2012 roku

Ta gitara została zbudowana w słynnym warsztacie José Ramíreza w Madrycie, który od ponad pół wieku produkuje instrumenty dla niezliczonych profesjonalistów – Stinga i Segovii, Cheta Atkinsa i Sabicasa, Lee Ritenoura i Christophera Parkeninga . Powstała przy Calle de la Paz 8 na początku drugiej dekady istnienia firmy, pod kierownictwem Amalia Ramírez , która kieruje rodzinnym biznesem od śmierci brata José IV w 2000 roku.

Studenckie flamenco „FL2”

Ta w całości wykonana z litego drewna gitara była jedynym modelem do gry na flamenco w ofercie Ramíreza. Charakteryzuje się szybkim atakiem i jasnym brzmieniem, a także łatwością gry dzięki bardzo niskiej akcji strun – to jeden z najlepszych wyborów dla ucznia flamenco.

Stan, wideo i etykieta

Mimo że używany, jego stan jest niemal jak nowy – poza dwoma drobnymi wgnieceniami na płycie rezonansowej jest bez zarzutu. Na powyższym filmie Grisha Goryachev gra bulerię Paco de Lucíi na instrumencie Ramírez FL2. Pomarańczowa etykieta FL2 „Guitarras de Estudio” jest datowana na rok 2012 i ma stempel „Calidad Ramírez” – „Diseñada, Revisada y Certificada por Ramírez”.

Aby dowiedzieć się więcej o rodzinie i jej warsztacie, przeczytaj książkę Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary , historię rodziny od Amalia Ramírez do José I , a także mity i fakty dotyczące tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Warsztat pod kierownictwem Amalia Ramírez

Pod kierownictwem Amalia Ramírez warsztat zachował klasyczną gitarę koncertową w sercu swojej oferty – „1a” (pierwsza klasa) w konstrukcji „Tradicional”, której kod modelu został ręcznie wypisany na etykiecie: C650 dla płyty wierzchniej z cedru z palisandrem indyjskim, „-A” dla płyty wierzchniej ze świerku (abeto), „-P” dla palisandru CSA (palosanto) i „-AP” dla obu, z F656 i F656-A dla flamenco z cedru i świerku. Wokół niej zbudowała szerszą rodzinę modeli: „Centenario” i „Elite”, wykonane z najcenniejszych gatunków drewna warsztatu; wznowione „SP” i „2a”; „Auditorio”, „Antigua” i „Guitarra del Tiempo”; serie rocznicowe, takie jak „125 Años” i „130 Años”; repliki historycznych gitar, od Manuela Ramíreza z 1912 r., na którym grał Segovia, po „Guitarra de Tablao” José Ramíreza I z 1913 r.; oraz linie studyjne NE, R i FL. Gitary koncertowe noszą etykietę Calle de la Paz 8, podpisaną przez Amalia Ramírez swoim podpisem gwiazdy i ponumerowane kodem literowo-cyfrowym (Centenario i Elite mają własne numery), natomiast gitary studyjne mają pomarańczową etykietę „Guitarras de Estudio” „Diseñada, Revisada y Certificada por Ramírez” z czerwonym znaczkiem „Calidad Ramírez”.