2012 José Ramírez „SP” nr 12-018 CD/IN

Gitara klasycznaJosé Ramírez „SP” nr 12-018 z 2012 r. z płytą wierzchnią z cedru oraz bokami i tyłem z palisandru indyjskiego – to wersja wznowionego modelu „SP” z płytą wierzchnią z cedru.

Warsztaty Ramíreza w 2012 roku

Pochodzi ze słynnego warsztatu José Ramíreza – dziś kierowanego przez Amalia Ramírez – którego instrumenty były używane przez niezliczonych profesjonalistów przez ponad pół wieku, od Segovii i Sabicasa po Stinga, Cheta Atkinsa, Lee Ritenoura i Christophera Parkeninga . W momencie powstania tej gitary Amalia Ramírez kierowała warsztatem już od dziesięciu lat – w 2000 roku zastąpiła swojego brata José Ramíreza IV i kontroluje każdą gitarę w trakcie i po jej powstaniu.

Wznowienie „SP”

To nowsza wersja modelu „SP”, z efektowną rozetą zaprojektowaną przez Amalia Ramírez i prostszą, mniejszą etykietą, pod wieloma względami podobną do etykiet z wcześniejszych okresów. Jest przeznaczona dla półprofesjonalistów – stąd jej nazwa. To wersja z cedrowym wierzchem, który zdaniem wielu gitarzystów nadaje gitarze Ramírez klasyczne brzmienie: to właśnie Ramírez jako pierwsi spopularyzowali cedr w połowie lat 60. XX wieku.

Dźwięk i etykieta

Grywalność i brzmienie są znakomite, z dużą głośnością, idealną na scenę koncertową – to naprawdę wyjątkowa gitara dla gitarzysty, który potrzebuje instrumentu najwyższej klasy. W zestawie twardy futerał. Owalna etykieta „Guitarra SP” ma numer 12-018 i datę 2012.

Aby dowiedzieć się więcej o Ramírezie, przeczytaj książkę The Ramírez Family: Masters of the Guitar (Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary ); poznaj członków rodziny, od Amalia Ramírez aż do José I ; a jeśli interesują cię fakty, przeczytaj nasz artykuł o mitach i faktach dotyczących tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Warsztat pod kierownictwem Amalia Ramírez

Pod kierownictwem Amalia Ramírez warsztat zachował klasyczną gitarę koncertową w sercu swojej oferty – „1a” (pierwsza klasa) w konstrukcji „Tradicional”, której kod modelu został ręcznie wypisany na etykiecie: C650 dla płyty wierzchniej z cedru z palisandrem indyjskim, „-A” dla płyty wierzchniej ze świerku (abeto), „-P” dla palisandru CSA (palosanto) i „-AP” dla obu, z F656 i F656-A dla flamenco z cedru i świerku. Wokół niej zbudowała szerszą rodzinę modeli: „Centenario” i „Elite”, wykonane z najcenniejszych gatunków drewna warsztatu; wznowione „SP” i „2a”; „Auditorio”, „Antigua” i „Guitarra del Tiempo”; serie rocznicowe, takie jak „125 Años” i „130 Años”; repliki historycznych gitar, od Manuela Ramíreza z 1912 r., na którym grał Segovia, po „Guitarra de Tablao” José Ramíreza I z 1913 r.; oraz linie studyjne NE, R i FL. Gitary koncertowe noszą etykietę Calle de la Paz 8, podpisaną przez Amalia Ramírez swoim podpisem gwiazdy i ponumerowane kodem literowo-cyfrowym (Centenario i Elite mają własne numery), natomiast gitary studyjne mają pomarańczową etykietę „Guitarras de Estudio” „Diseñada, Revisada y Certificada por Ramírez” z czerwonym znaczkiem „Calidad Ramírez”.