1929 Domingo Esteso SP/CSAR (ex Juan Mercadal)

Domingo Esteso wykonał tę misterną gitarę klasyczną w Madrycie w 1929 roku. Miała ona płytę rezonansową wykonaną ze świerku oraz tył i boki z palisandru CSA – wcześniej należała do wielkiego kubańskiego gitarzysty Juana Mercadala.

Jedna z najpiękniejszych rozet Esteso

To wyjątkowo kunsztowny egzemplarz Esteso, z prawdopodobnie jedną z jego najpiękniejszych rozet, a także oprawą z kości zamiast drewna. Etykieta widnieje podpis Esteso.

Dźwięk

Dźwięk jest czysty, klarowny i klarowny, z bardzo mocnymi podstawowymi i kontrolowanymi alikwotami oraz naturalnym, „drewnianym” brzmieniem. Nawet jak na współczesne standardy, głośność jest ogromna, a bogate, dograne brzmienie to coś, co może zaoferować tylko instrument z tego wieku. Instrument jest bardzo ekspresyjny i responsywny w dłoniach.

Ex Juan Mercadal, naprawiony przez Felipe Conde

Gitara należała wcześniej do wybitnego kubańskiego gitarzysty Juana Mercadala i została naprawiona w Madrycie przez Felipe Conde , bratanka Domingo Esteso. To bardzo piękny i rzadki egzemplarz od tego kolekcjonerskiego budowniczego.

Domingo Esteso: Od warsztatu Manuela Ramíreza do Gravina 7

Domingo Esteso (1882–1937) to jedno z najwybitniejszych nazwisk wczesnej madryckiej szkoły lutniczej. Urodzony 12 maja 1882 roku w San Clemente w prowincji Cuenca, uczył się fachu w madryckim warsztacieManuela Ramíreza , gdzie pracował u boku Santosa Hernándeza , Modesto Borreguero iEnrique Garcíi – warsztacie, który przeniósł dziedzictwo Antonia de Torresa w XX wiek. Po śmierci Ramíreza w 1916 roku, Esteso kontynuował budowę dla wdowy, już z własnym nazwiskiem na etykietach, a około 1919 roku otworzył własny warsztat przy Calle Gravina 7, gdzie jego żona, Nicolasa Salamanca, lakierowała gitary. Jego flamenco grali ówcześni artyści, m.in. Ramón Montoya i Niño Ricardo, a jego gitary klasyczne cenione są do dziś za elegancję, klarowność i naturalny, drewniany dźwięk.

Gitary dla Buenos Aires i narodziny dynastii Conde

Wiele z najlepszych gitar Esteso zostało wyprodukowanych dla Argentyny, wówczas jednego z najbogatszych krajów świata, pod specjalną marką Romero y Fernández z Buenos Aires, jego jedynego agenta w tym kraju – niektóre z nich nosiły nazwę „Guitarras Iberia”. W 1926 roku do warsztatu dołączył jego bratanek Faustino Conde, a następnie jego bracia Mariano i Julio. Po śmierci Esteso w Madrycie w 1937 roku, w trakcie hiszpańskiej wojny domowej, kontynuowali działalność przy Gravina 7 jako „Viuda y Sobrinos de Esteso”, a później jakoConde Hermanos – początek rodzinnej tradycji, którą do dziś kontynuują Felipe Conde i jego syn, Felipe Conde Crespo .