2012 Tobias Braun SP/SW

Gitara klasyczna Tobiasa Brauna z 2012 roku, z płytą wierzchnią z niemieckiego świerku oraz bokami i tyłem z drewna satynowego, wyprodukowana w Gaaden, niedaleko Wiednia.

W powyższych filmach Kevin Ayers gra na tej gitarze „Schottish-Choro” Villi-Lobosa, a Taso Comanescu i Mak Grgic grają na niej „La Volta” Williama Byrda oraz gitarze Luigiego Locatto „1884 Torres SE 60”.

Świerk Bearclaw i drewno satynowe

Płyta wierzchnia z niemieckiego świerku pokryta jest wzorem Bearclaw o nieregularnym, ale ścisłym i pięknym usłojeniu. Drewno satynowe jest trudne w obróbce, dlatego większość producentów go unika;Enrique García i Francisco Simplicio opanowali tę sztukę, a Tobias konsekwentnie pracował nad jej przywróceniem, przekonany, że wzmacnia ona brzmienie w bardzo satysfakcjonujący sposób.

Basy Santos, Treble Ramíreza

Mostek i ożebrowanie są autorstwa Tobiasa, z elementami gitar Santos Luise Walker z 1924 roku iManuel Ramírez z 1912 roku: ciepłe, łagodne basy Santos z żywymi, czystymi sopranami Ramíreza. Niewielki tornavoz, o głębokości około 16 mm, dodaje projekcji i klarowności, a głośność jest niezwykła jak na gitarę wykonaną tradycyjnie. Klucze Rubner Custom są wygrawerowane jego inicjałami.

Stan

Buty używane, w doskonałym stanie, z naprawą klejem niemal niewidocznego pęknięcia u stóp i ponownym sklejeniem środkowego szwu pod mostkiem.

Czytaj więcej:Orfeo Magazine nr 17 – Gitara wiedeńska (z artykułem o Tobiasie Braunie)

Tobias Braun: Wytwórca wyszkolony w technice Romanillo w Lesie Wiedeńskim

Tobias Braun urodził się w Holzminden w Niemczech w 1960 roku i dorastał w Perchtoldsdorfie, niedaleko Wiednia. Swoją pierwszą gitarę zbudował samodzielnie w 1983 roku, a następnie w latach 1984-1992 ukończył cztery kursy u José Luisa Romanillosa. W 1989 roku uzyskał certyfikat mistrza rzemiosła w Wiedniu i pomógł w tłumaczeniu książki Romanillosa o Antoniu de Torresie na język niemiecki. Od 1998 roku pracuje w Gaaden w Lesie Wiedeńskim.

Santos, Ramírez i Rare Woods

Jego gitary wywodzą się z dorobku starych hiszpańskich mistrzów – przede wszystkim Santosa Hernándeza z 1924 roku, gitary Luise Walker, na której studiował i o której wykładał, orazManuela Ramíreza z 1912 roku. Wiele z nich ma mały tornavoz dla lepszej projekcji i przejrzystości, a on sam jest jednym z niewielu twórców od czasówGarcíi i Simplicio, którzy pracowali z drewnem satynowym. Jego gitara została opisana w magazynie Orfeo nr 17 w artykule „Gitara wiedeńska”.