2013 José Ramírez „Auditorio C650” No. Y9-048 CD/IN

Gitara klasycznaJosé Ramíreza „Auditorio C650” z 2013 r. nr Y9-048 ma płytę wierzchnią z cedru oraz tył i boki z palisandru indyjskiego; w powyższych filmach grają na niej Sofia Gleeson i Manuel Babiloni.

José Ramírez z Madrytu z 2013 roku

Ta gitara została zbudowana w słynnym warsztacie José Ramíreza w Madrycie, który od ponad pół wieku produkuje instrumenty dla niezliczonych profesjonalistów – Stinga i Segovii, Cheta Atkinsa i Sabicasa, Lee Ritenoura i Christophera Parkeninga . Amalia Ramírez przejęła stery po swoim bracie José Ramírezie IV w 2000 roku i nadal kontroluje każdą gitarę w trakcie i po jej powstaniu – w tym tę.

„Auditorio”: Ramírez z podwójnym blatem

„Auditorio” to w zasadzie słynny „1a”, ale z nowoczesną płytą rezonansową z podwójnym wierzchołkiem („kanapką z Nomeksu”). Brzmienie jest nadal klasyczne dla gitar Ramírez, a podwójny wierzchołek dodaje niesamowitej mocy, projekcji i reakcji we wszystkich rejestrach. Posiada również lekko podniesioną podstrunnicę z 20. progiem i własną konstrukcję główki – to prawdziwie wybuchowa i przyjemna w grze gitara, stanowiąca idealny kompromis między tradycją a nowoczesnością.

Filmy i etykiety

Posiada standardową menzurę 650 mm i nakrętkę 52 mm, a w zestawie znajduje się twardy futerał. W pierwszym z powyższych filmów Sofia Gleeson gra „Magic Serenade” Johansona; w drugim Manuel Babiloni testuje model Auditorio. Etykieta instrumentu nosi datę 2013, numer Y9-048 i jest podpisana przez Amalia Ramírez , a obok instrumentu widnieje ręcznie napisany kod modelu „Auditorio C650”.

Słowami Amalia Ramírez

Gitara Auditorio narodziła się jako projekt w 2006 roku, kiedy stworzyliśmy pierwsze prototypy. Eksperymentowałem z tzw. podwójną płytą wierzchnią z nomeksu i wiedziałem, że pierwszym lutnikiem, który kiedykolwiek zaczął używać tego materiału, był Gernot Wagner. Dlatego skontaktowałem się z nim, a on był bardzo uprzejmy i od samego początku pomagał mi, ucząc mnie, jak z nim pracować. Przyszedł nawet do mojego warsztatu, aby wspólnie z nami wykonać płytę wierzchnią. Po tym, moi lutnicy i ja wprowadzaliśmy pewne zmiany, aby dostosować ten system do naszych kryteriów, technik i projektu, aż w końcu osiągnęliśmy to, czego szukaliśmy.

Podwójny top pomaga uzyskać lepszą projekcję i sustain. Nie poprawia to jednak jakości. Jeśli gitara ma dobre brzmienie, to nada jej więcej mocy, ale jeśli brzmienie jest słabe, to będzie mocniejsze, ale o słabym brzmieniu.

Moim zamiarem było zachowanie charakteru gitar Ramírez i naprawdę nam się to udało, dzięki czemu uzyskaliśmy słodycz, głębię i bogactwo brzmienia, a także zrównoważone brzmienie charakterystyczne dla Ramírez, dodając więcej mocy, szerokości i sustainu. Najlepsze cechy naszych gitar są jeszcze bardziej widoczne dzięki tej nowej technice. Wymaga to znacznie więcej pracy, ponieważ budowa podwójnego topu jest bardzo delikatna i czasochłonna, ale zdecydowanie warto włożyć w to wysiłek.

– Amalia Ramírez

Aby dowiedzieć się więcej o Ramírezie, przeczytaj książkę The Ramírez Family: Masters of the Guitar (Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary ); poznaj członków rodziny, od Amalia Ramírez aż do José I ; a jeśli interesują cię fakty, przeczytaj nasz artykuł o mitach i faktach dotyczących tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Warsztat pod kierownictwem Amalia Ramírez

Pod kierownictwem Amalia Ramírez warsztat zachował klasyczną gitarę koncertową w sercu swojej oferty – „1a” (pierwsza klasa) w konstrukcji „Tradicional”, której kod modelu został ręcznie wypisany na etykiecie: C650 dla płyty wierzchniej z cedru z palisandrem indyjskim, „-A” dla płyty wierzchniej ze świerku (abeto), „-P” dla palisandru CSA (palosanto) i „-AP” dla obu, z F656 i F656-A dla flamenco z cedru i świerku. Wokół niej zbudowała szerszą rodzinę modeli: „Centenario” i „Elite”, wykonane z najcenniejszych gatunków drewna warsztatu; wznowione „SP” i „2a”; „Auditorio”, „Antigua” i „Guitarra del Tiempo”; serie rocznicowe, takie jak „125 Años” i „130 Años”; repliki historycznych gitar, od Manuela Ramíreza z 1912 r., na którym grał Segovia, po „Guitarra de Tablao” José Ramíreza I z 1913 r.; oraz linie studyjne NE, R i FL. Gitary koncertowe noszą etykietę Calle de la Paz 8, podpisaną przez Amalia Ramírez swoim podpisem gwiazdy i ponumerowane kodem literowo-cyfrowym (Centenario i Elite mają własne numery), natomiast gitary studyjne mają pomarańczową etykietę „Guitarras de Estudio” „Diseñada, Revisada y Certificada por Ramírez” z czerwonym znaczkiem „Calidad Ramírez”.