2016 Hermann Hauser III nr 764 SP/MP (ex Marcelo Kayath)

Hermann Hauser III No. 764 z 2016 r. to klasyczna gitara firmy Reisbach wykonana z drewna świerkowego i klonu oczkowego, specjalnie zbudowana dla wybitnego brazylijskiego gitarzysty Marcelo Kayatha, który osobiście wybrał drewno spośród najcenniejszych gatunków Hausera.

Zbudowany na zamówienie dla Marcelo Kayath

Ta gitara została pierwotnie zbudowana dla Marcelo Kayatha i do tej pory miała tylko jednego właściciela. Wewnątrz gitary znajduje się mała, druga metka z napisem „custom built” – Marcelo mówi nam, że oznacza to po prostu, że osobiście wybrał wszystkie te gatunki drewna z najcenniejszych zasobów Hausera. Na głównej metce widnieje napis „AD 2016, No. 764”. Marcelo (swoją silną prawą ręką) grał i pięknie rozbijał gitarę, wydobywając jej ciepło i piękno brzmienia.

Klon ptasie oko "Lava-Lamp"

Wykonanie i materiały są znakomite. Płyta rezonansowa wykonana jest z postarzanego świerku, a tył i boki z zachwycającego klonu ptasiego oczka, o trójwymiarowej fakturze, która „porusza się” pod wpływem światła – przypomina to fakturę „lampy lawowej”. Absolutnie oszałamiający. Projekt jest praktycznie taki sam jak w modelu Hauser I z 1937 roku, wyprodukowanym przez Segovię .

Dźwięk i stan

Jak na swój wiek instrument jest w doskonałym stanie, wykończenie jest niemal niewidoczne, a każda nuta ma wspaniały blask – idealnie zbalansowany we wszystkich rejestrach, z doskonałą definicją między głosami i niezrównanym pięknem i czystością brzmienia.

Hermann Hauser III: Czwarte pokolenie dynastii Hauserów

Hermann Hauser III (ur. 1958) – wnukHermanna Hausera I i syn Hermanna Hausera II – pracuje w rodzinnym warsztacie Hauserów w Reisbach w Bawarii od 1974 roku: najpierw u boku ojca, a dziś z córką Kathrin, piątym pokoleniem. Pracuje w tym samym warsztacie co ojciec i dziadek, używa wielu tych samych narzędzi, a nawet drewna nabytego przez obu jego poprzedników ze strony ojca. Rodzinny skład drewna, założony przez Hermanna Hausera I, nadal przechowuje drewno liczące ponad 100 lat – a za każdy wyjęty zestaw dokupuje się dwa, aby go uzupełnić – a narzędzia Josefa Hausera, Hermanna I i Hermanna II są nadal w codziennym użyciu, wśród nich piła taśmowa z 1905 roku. Na jego etykiecie nadal widnieje napis „Hermann Hauser – Gitarren – Reisbach, früher München” (dawniej Monachium), z rokiem po „AD”, numerem i jego podpisem. Dołącza ją na początku pracy nad gitarą, więc zazwyczaj mija rok lub więcej od daty na etykiecie do daty ukończenia gitary.

Jego gitary Andrés Segovia opisał jako instrumenty o nieopisanie pięknym brzmieniu, a Pepe Romero twierdzi, że jego Hauser to instrument o najczystszym brzmieniu. Hermann III utrzymuje dobre relacje ze swoimi gitarzystami, tworzy gitary dopasowane do potrzeb konkretnych gitarzystów i otrzymał najwyższe nagrody od organizacji zawodowych i międzynarodowej społeczności gitarowej.

„Teutoński” Hauser Sound

Hermann Hauser III niestrudzenie budował gitary, które oddają brzmienie i estetykę stylu „teutońskiego”, pierwotnie ustanowionego przez jego dziadka i przekazanego przez ojca. Cechami charakterystycznymi są wyjątkowa klarowność i równowaga między głosami, a nawet wybrzmiewanie we wszystkich rejestrach, a także oczywiście niezrównane piękno brzmienia – dźwięk, który najsłynniej uwiecznił Julian Bream w niezliczonych nagraniach, który kiedyś powiedział, że te gitary mają „arystokratyczne” brzmienie. Uważamy, że gitary Hermanna Hausera III są bardziej podobne do gitary Hauser I niż gitary jakiegokolwiek innego producenta na świecie: w ślepych testach z instrumentami Hauser I i Hauser II stwierdziliśmy, że są one zadziwiająco podobne.

Jego standardowym modelem jest „Segovia”, zasadniczo o tym samym projekcie co Hauser I z 1937 r .; buduje również „Llobet” (na wzór Torresa Miguela Llobeta z 1859 r., który tworzyli jego ojciec i dziadek), model „Bream” oraz edycje specjalne na podstawie wczesnych projektów Hausera I.

Książki o rodzinie Hauserów

Numer 4 magazynu Orfeo poświęcony jest dynastii Hauserów. Znajdziemy w nim m.in. artykuł o Hermannie Hauserze III, Edmundzie Blöchingerze i Fritzu Oberze .Możesz przeczytać numer online lub znaleźć go w kolekcji Orfeo 1-5:

Czasopismo Orfeo 1-5