2019 José Ramírez „Guitarra del Tiempo” nr 256 CD/IN

Gitara klasycznaJosé Ramíreza „Guitarra del Tiempo” nr 256 z 2019 r. z płytą wierzchnią z cedru oraz bokami i tyłem z palisandru indyjskiego – rocznicowy model z płytą wierzchnią z cedru.

Warsztaty Ramíreza w 2019 roku

Przez ponad pół wieku warsztat José Ramíreza zbudował gitary dla niezliczonych profesjonalistów – od Segovii po Stinga, Sabicasa po Cheta Atkinsa, od Christophera Parkeninga po Lee Ritenoura. Warsztat przeniósł się na Calle de la Paz 8 w 1995 roku; pięć lat później Amalia Ramírez przejęła stery od swojego brata José IV i kieruje nim do dziś.

Model rocznicowy Ramíreza

„Guitarra del Tiempo” przejęła pałeczkę po modelu „130 Años” jako model jubileuszowy warsztatu – i, w przeciwieństwie do poprzednich modeli, pozostaje w ofercie na stałe, dzięki obrotowej konstrukcji charakterystycznej rozety. Jej nowy, ulepszony system mocowania zapewnia wyraziste dźwięki i pełne brzmienie.

Dźwięk i recenzja

Ciepły i wyrazisty, charakteryzuje się dużą głośnością i dynamiczną reakcją, a harmoniczne utrzymują się na wszystkich sześciu strunach. Recenzja modelu ukazała się w magazynie „Classical Guitar Magazine” . Etykieta „Studio Guitar – Guitarra del Tiempo” nosi datę 2019, numer 256, z dopiskiem „Obchodzimy ponad 135 lat od założenia naszego warsztatu w 1882 roku”.

Dwa filmy

W powyższych filmach Amalia Ramírez prezentuje Guitarrę del Tiempo i opowiada o dziedzictwie Ramíreza.

Więcej informacji znajdziesz na naszym blogu: Rodzina Ramírez: mistrzowie gitary , Dynastia José Ramíreza (od Amalii do Józefa I) oraz ciekawostki z książki José Ramírez: mity i fakty .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Warsztat pod kierownictwem Amalia Ramírez

Pod kierownictwem Amalia Ramírez warsztat zachował klasyczną gitarę koncertową w sercu swojej oferty – „1a” (pierwsza klasa) w konstrukcji „Tradicional”, której kod modelu został ręcznie wypisany na etykiecie: C650 dla płyty wierzchniej z cedru z palisandrem indyjskim, „-A” dla płyty wierzchniej ze świerku (abeto), „-P” dla palisandru CSA (palosanto) i „-AP” dla obu, z F656 i F656-A dla flamenco z cedru i świerku. Wokół niej zbudowała szerszą rodzinę modeli: „Centenario” i „Elite”, wykonane z najcenniejszych gatunków drewna warsztatu; wznowione „SP” i „2a”; „Auditorio”, „Antigua” i „Guitarra del Tiempo”; serie rocznicowe, takie jak „125 Años” i „130 Años”; repliki historycznych gitar, od Manuela Ramíreza z 1912 r., na którym grał Segovia, po „Guitarra de Tablao” José Ramíreza I z 1913 r.; oraz linie studyjne NE, R i FL. Gitary koncertowe noszą etykietę Calle de la Paz 8, podpisaną przez Amalia Ramírez swoim podpisem gwiazdy i ponumerowane kodem literowo-cyfrowym (Centenario i Elite mają własne numery), natomiast gitary studyjne mają pomarańczową etykietę „Guitarras de Estudio” „Diseñada, Revisada y Certificada por Ramírez” z czerwonym znaczkiem „Calidad Ramírez”.