2019 José Ramírez „Guitarra del Tiempo” nr 300 SP/IN

Gitara klasycznaJosé Ramíreza „Guitarra del Tiempo” nr 300 z 2019 r. ma płytę wierzchnią wykonaną ze świerku oraz tył i boki z palisandru indyjskiego – jest to rocznicowy model z płytą wierzchnią wykonaną ze świerku.

Ramírez 2019 z Calle de la Paz

Ta gitara została zbudowana w słynnym warsztacie José Ramíreza w Madrycie, który od ponad pół wieku produkuje instrumenty dla niezliczonych profesjonalistów – Stinga i Segovii, Cheta Atkinsa i Sabicasa, Lee Ritenoura i Christophera Parkeninga . Powstała przy Calle de la Paz 8 pod kierownictwem Amalia Ramírez , która kieruje rodzinnym biznesem od śmierci brata José IV w 2000 roku.

Gitara czasu

Nowo zaprojektowane, udoskonalone górne usztywnienie jest sercem gitary „Guitarra del Tiempo”, następcy modelu „130 Años” wśród gitar rocznicowych Ramíreza. Jest to model stały, choć jego charakterystyczna rozeta zmienia się z czasem, a dźwięk jest wyraźny i pełny.

Dźwięk i etykieta

Duża głośność, dynamiczna reakcja i długie wybrzmienie harmonicznych na wszystkich sześciu strunach sprawiają, że jest to gitara dla wymagającego gitarzysty. Świerkowy top dodaje klarowności jej ciepłemu, wyrazistemu brzmieniu. Etykieta „Studio Guitar – Guitarra del Tiempo” nosi datę 2019, numer 300 i świętuje „ponad 135 lat od założenia naszej pracowni w 1882 roku”. Model został zrecenzowany przez magazyn „Classical Guitar Magazine ”.

Dwa filmy

Amalia Ramírez prezentuje Guitarra del Tiempo w pierwszym z powyższych filmów, a w drugim opowiada o spuściźnie Ramíreza.

Ciekawi Cię ta rodzina? Na naszym blogu znajdziesz artykuł „Rodzina Ramírez: Mistrzowie Gitary” , całą linię od Amalia Ramírez aż do José I oraz krótką weryfikację mitów i faktów na temat tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Warsztat pod kierownictwem Amalia Ramírez

Pod kierownictwem Amalia Ramírez warsztat zachował klasyczną gitarę koncertową w sercu swojej oferty – „1a” (pierwsza klasa) w konstrukcji „Tradicional”, której kod modelu został ręcznie wypisany na etykiecie: C650 dla płyty wierzchniej z cedru z palisandrem indyjskim, „-A” dla płyty wierzchniej ze świerku (abeto), „-P” dla palisandru CSA (palosanto) i „-AP” dla obu, z F656 i F656-A dla flamenco z cedru i świerku. Wokół niej zbudowała szerszą rodzinę modeli: „Centenario” i „Elite”, wykonane z najcenniejszych gatunków drewna warsztatu; wznowione „SP” i „2a”; „Auditorio”, „Antigua” i „Guitarra del Tiempo”; serie rocznicowe, takie jak „125 Años” i „130 Años”; repliki historycznych gitar, od Manuela Ramíreza z 1912 r., na którym grał Segovia, po „Guitarra de Tablao” José Ramíreza I z 1913 r.; oraz linie studyjne NE, R i FL. Gitary koncertowe noszą etykietę Calle de la Paz 8, podpisaną przez Amalia Ramírez swoim podpisem gwiazdy i ponumerowane kodem literowo-cyfrowym (Centenario i Elite mają własne numery), natomiast gitary studyjne mają pomarańczową etykietę „Guitarras de Estudio” „Diseñada, Revisada y Certificada por Ramírez” z czerwonym znaczkiem „Calidad Ramírez”.