2020 José Ramírez „1a C650” No. X9-023 CD/IN

Gitara klasycznaJosé Ramíreza „1a C650” z 2020 r. o numerze X9-023 ma płytę wierzchnią z cedru oraz tył i boki z palisandru indyjskiego. W powyższym filmie Mircea Gogoncea gra na niej utwór Nico Rojasa „Guajira a mi madre”.

Z warsztatu Ramíreza w Madrycie

Segovia, Sabicas, Christopher Parkening , Chet Atkins, Lee Ritenour, Sting – lista profesjonalistów, którzy grali na instrumentach z warsztatu José Ramíreza przez ponad pół wieku, jest praktycznie nieskończona. Od 2000 roku warsztat jest w rękach Amalia Ramírez , a ta gitara została wykonana w jej stylu.

„1a Tradicional”

Ramírez „1a” to prawdopodobnie najczęściej grana i najbardziej znana gitara hiszpańska w historii – instrument o prawdziwie wyjątkowym charakterze, pod każdym względem. C650 to model „Tradicional” o menzurze 650 mm: klasyczna gitara koncertowa Ramírez, o standardowej długości strun i wygodnym kącie gryfu. Posiada jedną z klasycznych rozet i purflingów, które są absolutnie oszałamiające. Ten model ma szczególnie efektowny i piękny zestaw palisandru na płycie tylnej i bokach.

Grywalność i stan

Słychać to od razu: ciepłe, barwne i nastrojowe brzmienie Ramíreza, gęste, a zarazem czyste. Gra się na nim łatwo, z wygodnym gryfem i niską, łatwą mechaniką. Instrument sygnowany przez Amalia Ramírez , z etykietą podającą rok produkcji 2020 i numer X9-023 – obok widnieje kod modelu „Tradicional C-650”.

Aby dowiedzieć się więcej o Ramírezie, przeczytaj książkę The Ramírez Family: Masters of the Guitar (Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary ); poznaj członków rodziny, od Amalia Ramírez aż do José I ; a jeśli interesują cię fakty, przeczytaj nasz artykuł o mitach i faktach dotyczących tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Warsztat pod kierownictwem Amalia Ramírez

Pod kierownictwem Amalia Ramírez warsztat zachował klasyczną gitarę koncertową w sercu swojej oferty – „1a” (pierwsza klasa) w konstrukcji „Tradicional”, której kod modelu został ręcznie wypisany na etykiecie: C650 dla płyty wierzchniej z cedru z palisandrem indyjskim, „-A” dla płyty wierzchniej ze świerku (abeto), „-P” dla palisandru CSA (palosanto) i „-AP” dla obu, z F656 i F656-A dla flamenco z cedru i świerku. Wokół niej zbudowała szerszą rodzinę modeli: „Centenario” i „Elite”, wykonane z najcenniejszych gatunków drewna warsztatu; wznowione „SP” i „2a”; „Auditorio”, „Antigua” i „Guitarra del Tiempo”; serie rocznicowe, takie jak „125 Años” i „130 Años”; repliki historycznych gitar, od Manuela Ramíreza z 1912 r., na którym grał Segovia, po „Guitarra de Tablao” José Ramíreza I z 1913 r.; oraz linie studyjne NE, R i FL. Gitary koncertowe noszą etykietę Calle de la Paz 8, podpisaną przez Amalia Ramírez swoim podpisem gwiazdy i ponumerowane kodem literowo-cyfrowym (Centenario i Elite mają własne numery), natomiast gitary studyjne mają pomarańczową etykietę „Guitarras de Estudio” „Diseñada, Revisada y Certificada por Ramírez” z czerwonym znaczkiem „Calidad Ramírez”.