2020 José Ramírez „1a Mangoré” nr 1 SP/IN

José Ramírez „1a Mangoré” nr 1 z 2020 r. to gitara klasyczna z topem ze świerku oraz tyłem i bokami z indyjskiego palisandru – pierwsza replika gitary José Ramírez I Agustína Barriosa Mangoré z 1911 r.

Zbudowany w warsztacie Calle de la Paz

Pochodzi ze słynnego warsztatu José Ramíreza – obecnie kierowanego przez Amalia Ramírez – którego instrumenty były używane przez niezliczonych profesjonalistów przez ponad pół wieku, od Segovii i Sabicasa po Stinga, Cheta Atkinsa, Lee Ritenoura i Christophera Parkeninga . Amalia Ramírez , przedstawicielka piątego pokolenia rodziny, kieruje warsztatem od 2000 roku i kontroluje każdą gitarę w trakcie i po zakończeniu budowy.

Barrios 1911 José Ramírez I

Gitara José Ramírez I Agustína Barriosa Mangoré z 1911 roku to legenda i niewątpliwie jedna z najważniejszych gitar XX wieku. Barrios nabył ją wkrótce po przybyciu do regionu Río de la Plata od swojego znajomego Carlosa Trapaniego, który prowadził sklep muzyczny w Montevideo, i grał na niej podczas swoich pierwszych nagrań komercyjnych w 1913 roku. W tym samym roku gitara została uszkodzona w wyniku katastrofy statku na rzece Tanqueras w Urugwaju. Ta replika, pierwsza zbudowana w warsztacie Ramíreza, ponad wiek po oryginale, zachowuje wygląd i fakturę gitary sprzed zalania – jej pudło rezonansowe jest znacznie bardziej przejrzyste, ponieważ oryginał jest teraz ciemny jak cedr.

Dźwięk i etykieta

Podobnie jak gitary tablao, ma ona „antyczny” charakter brzmienia, głównie dzięki płaskiej, głębokiej obudowie i dodatkowej szerokości obu pudełek rezonansowych; gra się na niej absolutnie uroczo, z dużą mocą, idealną na każdy koncert, i siodełkiem o średnicy 50 mm. To numer 1 w limitowanej serii modelu „Mangoré” – „Nº de guitarra 1” na etykiecie, datowanej na 2020 rok i podpisanej przez Amalia Ramírez .

Amalia Ramírez nad Mangoré

Amalia Ramírez opowiedziała nam o obejrzeniu oryginału: „Odwiedziłam Asunción w 2014 roku, La Casa de la Música, gdzie oryginalna gitara tablao zbudowana przez mojego pradziadka i należąca do Mangoré, jest wystawiona przy wejściu i jest jednym z najcenniejszych skarbów Paragwaju, jak mi powiedziano… ze słowami napisanymi przez Agustína Barriosa na jej pudle rezonansowym, które jest legendą. Prawie sześć lat później odtworzyliśmy tę gitarę, korzystając z szablonów oryginalnego modelu Tablao zaprojektowanego na początku XX wieku, odpowiadającego gitarze Barriosa. Oczywiście nie odtworzyliśmy jego pisemnej dedykacji na pudle rezonansowym, ale pod każdym innym względem gitara jest taka sama, ze świerkowym wierzchem, palisandrowym tyłem i bokami oraz misternym wzorem rozety z masy perłowej, z inicjatywy moich siostrzeńców Cristiny i Enrique, ponieważ Enrique zbudował pierwszy egzemplarz według parametrów swojego prapradziadek, José Ramírez I."

Wideo

W powyższym filmie Ashley Lucero gra na tej gitarze utwór „Miniature 12” Matthew Dunne’a.

Aby poznać historię warsztatu, przeczytaj The Ramírez Family: Masters of the Guitar i The José Ramírez Dynasty ; jeśli interesują Cię ciekawostki, zobacz José Ramírez: myths and facts .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Warsztat pod kierownictwem Amalia Ramírez

Pod kierownictwem Amalia Ramírez warsztat zachował klasyczną gitarę koncertową w sercu swojej oferty – „1a” (pierwsza klasa) w konstrukcji „Tradicional”, której kod modelu został ręcznie wypisany na etykiecie: C650 dla płyty wierzchniej z cedru z palisandrem indyjskim, „-A” dla płyty wierzchniej ze świerku (abeto), „-P” dla palisandru CSA (palosanto) i „-AP” dla obu, z F656 i F656-A dla flamenco z cedru i świerku. Wokół niej zbudowała szerszą rodzinę modeli: „Centenario” i „Elite”, wykonane z najcenniejszych gatunków drewna warsztatu; wznowione „SP” i „2a”; „Auditorio”, „Antigua” i „Guitarra del Tiempo”; serie rocznicowe, takie jak „125 Años” i „130 Años”; repliki historycznych gitar, od Manuela Ramíreza z 1912 r., na którym grał Segovia, po „Guitarra de Tablao” José Ramíreza I z 1913 r.; oraz linie studyjne NE, R i FL. Gitary koncertowe noszą etykietę Calle de la Paz 8, podpisaną przez Amalia Ramírez swoim podpisem gwiazdy i ponumerowane kodem literowo-cyfrowym (Centenario i Elite mają własne numery), natomiast gitary studyjne mają pomarańczową etykietę „Guitarras de Estudio” „Diseñada, Revisada y Certificada por Ramírez” z czerwonym znaczkiem „Calidad Ramírez”.