2024 Mario Grimaldi "1963 Daniel Friederich, ex Ida Presti" SP/AR

Gitara klasycznaMario Grimaldi „1963 Daniel Friederich, ex Ida Presti” z 2024 r. z płytą wierzchnią z świerku jurajskiego oraz bokami i tyłem z palisandru afrykańskiego. Została wyprodukowana we Włoszech i zainspirowana gitarą Daniela Friedericha z 1963 r. Idy Presti, z okazji setnej rocznicy jej urodzin.

Hołd dla Friedericha Idy Presti z 1963 roku

Aby uczcić setną rocznicę urodzin wielkiej gitarzystki Idy Presti (1924–1967), Mario postanowił zbudować serię gitar inspirowanych jej gitarą Daniela Friedericha z 1963 roku. Oryginalna gitara Friederich należąca do Presti jest obecnie własnością dobrego przyjaciela Mario, który mógł dokładnie obejrzeć i zmierzyć wszystkie jej detale. Gitary z serii poświęconej Idzie Presti są bardziej „inspirowane” gitarą Friederich z 1963 roku niż dosłowną kopią, którą mamy tutaj.

Świerk jurajski, rozeta i główka

W tej gitarze Mario użył 40-letniej świerkowej płyty rezonansowej z regionu Jura, regionu alpejskiego między Szwajcarią a Francją – tego samego obszaru, z którego Friederich, a później Romanillos, zaopatrywali się w drewno. Rozeta jest autorskim projektem Mario; jedynie w centralnej części cytuje Friedericha, z nakładającymi się mozaikami w kształcie fasoli. Główka jest rzeźbiona ręcznie i ponownie nawiązuje do Friedericha, choć nie dosłownie – jest subtelnie dopracowana, dostosowana do gustu Mario. Klucze pochodzą od firmy Alessi.

Dźwięk w stylu Friedricha

Brzmienie gitary jest wręcz w stylu Friedricha – ma głęboki, katedralny rezonans w obudowie, z mocnymi i solidnymi basami w centrum każdego dźwięku, co nadaje gitarze jedwabisty, bogaty i wielowarstwowy dźwięk bez utraty klarowności. Produkcja tonów jest niezwykle prosta, ponieważ gitara jest bardzo wrażliwa na najlżejszy dotyk – wydobycie źle brzmiącego dźwięku na tej gitarze to prawdziwe wyzwanie! Podsumowując, to bardzo imponująca gitara tego fascynującego konstruktora, z tak zróżnicowanym i interesującym doświadczeniem oraz doświadczeniem i wiedzą zdobytymi przez wiele dekad oddanej pracy i badań.

Zdjęcia tej gitary zrobione podczas budowy

Mario Grimaldi: Od modelarza do gitarzysty

Urodzony w Filippa di Mesoraca (Crotone) we Włoszech w 1957 roku, Mario Grimaldi rozpoczął pracę z drewnem w wieku szesnastu lat jako modelarz w firmie Eligio Re Fraschini, gdzie powstawały modele bolidów Ferrari Formuły 1. Swoją przygodę z gitarą klasyczną rozpoczął jako muzyk, ucząc się gry na gitarze klasycznej i kontrabasie w Miejskiej Szkole Muzycznej w Mediolanie od 1982 roku. W 1986 roku ukończył kurs lutniczy u lutnika Carla Raspagniego, który zaraził go pasją do profesjonalnego budowania. W 1989 roku otworzył własny warsztat poświęcony wyłącznie budowie gitar klasycznych. Obecnie jego warsztat znajduje się w Ovadzie (Alessandria), a firma GSI z dumą jest jego wyłącznym dealerem w USA.

Bouchet, Hauser i Alirio Díaz

Wczesne gitary Mario były w dużej mierze oparte na pracachRoberta Boucheta . Kiedy wielki Alirio Díaz zamówił u niego gitarę w 1996 roku, Díaz pozwolił Mario zapoznać się z jego gitarąHermann Hauser I z 1951 roku, która znacząco wpłynęła na rozwijający się styl Mario; od tego czasu zaadaptował wiele jej cech konstrukcyjnych, w tym własny model w stylu Hausera.

Dziedzictwo Gallinottiego

W 2001 roku Mario zaprzyjaźnił się z Carlo Gallinottim, synem i jedynym asystentem Pietra Gallinottiego (1885–1979), ikonicznej postaci włoskiego lutnictwa i prawdopodobnie wynalazcy płyty wierzchniej z cedru . Mario zafascynował się dziedzictwem i stylem Gallinottiego, odziedziczył wiele form, narzędzi i materiałów z warsztatu Gallinottiego, który studiował i o którym obszernie pisał. Uważa, że Gallinotti był kolejnym źródłem inspiracji dla jego eklektycznego stylu.

Restauracja, badania i książki

Oprócz budowy gitar, Mario zajmuje się renowacją gitar zabytkowych i historycznych, a od wielu lat opiekuje się ważną prywatną kolekcją gitar z XX wieku, autorstwa wybitnych hiszpańskich i europejskich lutników. Prowadził konferencje w różnych włoskich konserwatoriach na temat historycznego włoskiego lutnictwa XX wieku. Opublikował książki „Pietro Gallinotti liutaio di Solero” (2006, napisana wspólnie z Mario Dell'Arą) i „Il legno che canta” (Curci, 2013, napisana wspólnie z Angelo Gilardino).