1888 Antonio de Torres "SE 114" SP/CSAR (ex Francisco Tárrega)

Ta gitara klasyczna Antonio de Torres „SE 114” z 1888 roku wykonana jest ze świerku i palisandru CSA i pochodzi z Almerii. Jest to ostatnia z trzech gitar Torresa Francisco Tárregi, wypożyczona GSI przez Sheldona Urlika i ponownie połączona tutaj z pozostałymi dwoma.

W powyższych filmach Pepe Romero gra na tej gitarze „Capricho Árabe” i „Lágrima” Tárregi, Matthew Greif gra „Oremus”, Bill Kanengiser gra „Sueño”, Andrew York gra „Dancing With Maya”, „Poem No. 6” i „Annie's Song”, a Jacob Kellermann gra na niej „Andante Sostenuto” Mendelssohna. LAGQ gra ją również w trzech kwartetach nagranych na czterech gitarach Torresa, w tym wszystkie trzy ex Tárregi.

Zbudowany dla Francisco Tárregi

Ten instrument, zbudowany w 1888 roku i oznaczony numerem 114 w „Segunda Época” Torresa – numer ten widnieje na etykiecie – został zbudowany dla wielkiego Francisco Tárregi i był trzecią z trzech gitar Torresa, które Tárrega posiadał za życia. Po śmierci Tárregi w 1909 roku, „SE 114” była drugą z trzech gitar Torresa sprzedanych przez jego rodzinę w 1920 roku, kiedy to José de Jesús González kupił ją dla swojej córki, Margarity González García, na Kubie. 45 lat później gitarę sprzedano kubańskiemu gitarzyście Elíasowi Barreiro, który trzymał ją do 2000 roku, kiedy to trafiła w ręce obecnego właściciela, Sheldona Urlika, który hojnie pożyczył gitarę firmie GSI, aby mogła zostać ponownie połączona z dwoma pozostałymi gitarami Torresa z Tárregi, po ponad 100 latach rozłąki!

Słynne zdjęcie Tárregi

Gitarę tę uwieczniono na historycznym zdjęciu (obecnie dostępnym w formie plakatu przez firmę SONETO) i z pewnością jest ona doskonale znana wielu miłośnikom gitar, którzy mają ją na ścianach swoich domów, gabinetów czy miejsc pracy.

Restauracja autorstwa Jeffreya Elliota

Instrument jest w doskonałym stanie technicznym, a ostatnią renowację przeprowadził lutnik Jeffrey Elliott , który ukończył prace w 2002 roku, dokumentując je zarówno pisemnie, jak i w opublikowanych planach dla Guild of American Luthiers. Jego naprawy miały na celu stabilizację i zachowanie instrumentu bez ingerencji w oryginalne elementy, które zamierzył Torres. Byliśmy szczególnie zachwyceni łatwością gry obiema rękami oraz tym, jak przy minimalnym wysiłku gracz może wydobyć głębokie basy, lśniące soprany i śpiewające średnie, które czynią ten instrument tak spektakularnym – w istocie, w chwili śmierci Tárregi była to jego ulubiona gitara.

Dźwięk

Jak u wszystkich wielkich Torresów, słowa po prostu nie wystarczają, by opisać, jak bogate i harmonijne jest brzmienie – czy to w pięknie pojedynczych dźwięków we frazie melodycznej, czy w połączeniu nut w kontrapunkcie czy harmonii akordowej. Do tego dochodzi nieziemskie wrażenie gry na gitarze, gdy wibruje ona w kontakcie z ciałem grającego – niesamowite doświadczenie, możliwe tylko z takim instrumentem w sercu. Wszyscy byliśmy pod wrażeniem, że mogliśmy go mieć w naszym salonie wystawowym w GSI, aby go zademonstrować, sfilmować i zaprezentować, mając nadzieję oddać sprawiedliwość jego dziedzictwu jako jednego z fundamentalnych instrumentów w historii gitary klasycznej.

Ponownie składamy szczególne podziękowania Sheldonowi Urlikowi za wypożyczenie nam sprzętu, a także Federico Sheppardowi za poświęcenie czasu i przetransportowanie sprzętu do naszego salonu wystawowego w Santa Monica.

Więcej o Antonio de Torresie

Życie Torresa jest opisane w naszej krótkiej biografii , a książka José Luisa Romanillosa „Antonio de Torres” wyjaśnia jego brzmienie wtym fragmencie . Pepe Romero dzieli się swoimi doświadczeniami z tymi gitarami w wywiadzie z Kennym Hillem . Zobacz także„Orfeo Magazine” nr 9 – 200. rocznica urodzin Antonio de Torresa .

Antonio de Torres: Stradivari na gitarze

Nazwisko Antonio de Torresa (1817–1892) jest dla gitarzystów tym, czym Antonio Stradivarius dla skrzypków. W ujęciu całościowym, zespół instrumentów wykonanych ręką tego legendarnego lutnika jest dziś uważany za fundament współczesnej gitary. Wpływu, jaki te gitary wywarły na kolejne pokolenia lutników, nie sposób przecenić – do dziś większość, a może prawie wszystkie, udoskonalenia konstrukcyjne i brzmieniowe Torresa są wykorzystywane przez wszystkich czołowych współczesnych konstruktorów.

Pierwsza i druga epoka: Sewilla i Almería

Torres budował swoje pierwsze wspaniałe gitary w Sewilli, od lat 50. XIX wieku do około 1870 roku – w okresie swojej „pierwszej epoki”, kiedy na jego etykietach widniał napis „Calle de la Cerrajería, número 32”. Po kilku latach przerwy od pracy na krześle gitarowym powrócił do tworzenia gitar w rodzinnej Almerii w 1875 roku i od tamtej pory, aż do śmierci w 1892 roku, na jego etykietach widniał napis „Segunda Época”, zazwyczaj z ręcznie napisanym numerem gitary. W swojej biografii twórcy, José Luis Romanillos skatalogował zachowane instrumenty z tych dwóch okresów, dlatego gitary Torresa są dziś znane pod numerami takimi jak „FE 17” (pierwsza epoka) lub „SE 114” (druga epoka).

W wykonaniu Tárregi i dzisiejszych artystów

W czasach Torresa czołowi muzycy, tacy jak Julián Arcas i Francisco Tárrega, grali już na jego arcydziełach, a kolejne pokolenia muzyków w XX wieku kontynuowały ich grę. Chociaż rosnąca wartość w ciągu ostatnich dekad sprawiła, że instrumenty te stały się w dużej mierze domeną kolekcjonerów, wciąż są niezwykle pożądane przez czołowych profesjonalnych muzyków i okazjonalnie trafiają do studiów nagraniowych, a nawet na sceny koncertowe. Pepe Romero , Stefano Grondona, Wulfin Lieske i Marc Teicholz , między innymi, tchnęli życie w nie w nagraniach i na żywo, i wszyscy mamy nadzieję, że ten trend utrzyma się w przyszłości, zwłaszcza że coraz więcej instrumentów Torresa zwróci uwagę publiczności.