1981 José Ramírez „1a” nr 15760 CD/IN (ex Stephen Paul, aka „Esteban”)

Gitara klasyczna José Ramíreza „1a” nr 15760 z 1981 r. z płytą wierzchnią z cedru oraz bokami i tyłem z palisandru indyjskiego. Przez wiele lat była to gitara koncertowa Stephena Paula, znanego jako „Esteban”, wyposażona w przetwornik.

Klasyczny José Ramírez z 1981 roku

Warsztat José Ramírez III , w którym powstała ta gitara, przez ponad pięćdziesiąt lat zaopatrywał niezliczoną liczbę profesjonalistów: Andrésa Segovię i Sabicasa, Christophera Parkeninga i Cheta Atkinsa, Lee Ritenoura, a nawet Stinga.

Grywalność i dźwięk

Pomimo konstrukcji wielu gitar z tego okresu, ta jest bardzo łatwa w grze, z pięknym gryfem i łatwą mechaniką. Brzmienie jest gęste, a zarazem czyste i ma ten nieodłączny ciepły, tajemniczy i nastrojowy charakter, który przyniósł Ramírezowi sławę.

Stan

Na etykiecie: podpis José Ramírez III , rok 1981 i numer 15760. Poza drobnymi śladami użytkowania, gitara jest w doskonałym stanie, z jednym dobrze naprawionym pęknięciem na płycie rezonansowej przy krawędzi płyty rezonansowej (od strony basu), dzięki czemu nadaje się do koncertów. Niezależnie od tego, czy jest podłączona do prądu, czy używana akustycznie, ma potężne, solidne brzmienie, które pokochają fani Ramíreza.

Były Stephen Paul („Esteban”)

Przez wiele lat była to regularna gitara koncertowa Stephena Paula, znanego jako „Esteban”, i została wyposażona w płytki dotykowe oraz przetwornik LR Baggs Anthem do wzmocnienia. Świetny Ramírez dla koncertującego muzyka, który potrzebuje możliwości podłączenia do gniazdka.

Więcej informacji na temat Ramíreza znajdziesz w książce The Ramírez Family: Masters of the Guitar (Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary), a także w informacjach o członkach rodziny Ramírez, od Amalii Ramírez aż do José I. Znajdziesz tam również ciekawe fakty i mity dotyczące tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.