1973 José Ramírez „2a” No. R1100 CD/CSAR

Gitara klasyczna José Ramíreza „2a” nr R1100 z 1973 roku ma płytę wierzchnią z cedru oraz tył i boki z palisandru CSA – to najniższy numer 2a w naszym muzeum, bez pęknięć ani napraw.

„2a”: praktycznie identyczny z „1a”

Niezliczeni profesjonaliści grali na instrumentach ze słynnego warsztatu José Ramírez III w ciągu ostatniego półwiecza i dłużej – pomyślcie o Stingu i Segovii, Sabicasie i Checie Atkinsie, czy Lee Ritenourze i Christopherze Parkeningu . Modele „2a” są pod każdym względem praktycznie identyczne ze standardowym modelem „1a”; warsztat Ramíreza twierdził kiedyś, że niższa cena wynikała albo z użycia materiałów, które mogą mieć drobne skazy estetyczne, takie jak małe sęki, lub tego, co w Hiszpanii nazywa się „cocas” (ciemniejsze obszary zagęszczenia żywicy w słoju), albo z tego, że zostały zbudowane przez ucznia, a nie majstra. Jednak po wielu dekadach dyskusji wielu muzyków i miłośników doszło do wniosku, że świetny model 2a może być identyczny z doskonałym modelem 1a.

Dźwięk

Ten model charakteryzuje się pierwszorzędnym brzmieniem i jakością wykonania, oferując brzmienie porównywalne z najlepszymi instrumentami z warsztatu Ramíreza. Tył i boki to zdumiewająco piękny zestaw palisandru CSA, jeden z najlepszych wśród gitar typu 2a, jakie mieliśmy. Gęsty, a jednocześnie czysty, ciepły i nastrojowy, ma brzmienie, jakiego wszyscy oczekują od gitary Ramírez z tego okresu.

Etykieta i stan

Posiada etykietę z czerwoną obwódką 2a, której Ramírez używał od 1973 roku: datowaną na 1973 rok, podpisaną przez José Ramírez III i oznaczoną numerem R1100 – „R” oznacza numerację 2a. Ma również małą zieloną naklejkę amerykańskiego dystrybutora, Antigua Casa Sherry-Brener („Modelo Segovia – Hecho a Mano”). Z numerem R1100 jest to najniższy numer 2a w naszym muzeum – jedna z pierwszych gitar o nowej numeracji 2a. Jest w doskonałym stanie jak na swój wiek, bez pęknięć ani napraw, z jedynie bardzo niewielkimi śladami użytkowania – doskonały Ramírez dla aktywnego koncertującego muzyka lub artysty nagrywającego.

Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj książkę The Ramírez Family: Masters of the Guitar (Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary) ; poznaj członków rodziny, od Amalii Ramírez aż do José I ; a jeśli interesują cię fakty, przeczytaj nasz artykuł o mitach i faktach dotyczących tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.