Hermann Hauser II (1911–1988) był niemieckim lutnikiem klasycznym i przedstawicielem trzeciego pokolenia dynastii Hauserów. SynHermanna Hausera I i wnuk lutnika Josefa Hausera, przeniósł „teutoński” styl swojego ojca, wywodzący się z tradycji Torresa, do drugiej połowy XX wieku z rodzinnego warsztatu w Reisbach, budując gitary dla Andrésa Segovii , Juliana Breama i rodziny Romero.
W skrócie
- Urodzony: 1911
- Zmarł: 1988
- Warsztat: Reisbach, Niemcy
- Wyszkolony: wraz z ojcemHermannem Hauserem I
- Grana przez: Andrés Segovia, Julian Bream, Pepe Romero ,Celedonio Romero , Angel Romero
- Modele: jego klasyczne gitary koncertowe i model „Llobet” według Torresa Miguela Llobeta z 1859 r.
- Etykiety: numerowane ręcznie – od nr 581 w 1956 r. do nr 1019 w 1976 r. wśród gitar, które mieliśmy
- Linia rodzinna: trzecie z pięciu pokoleń: wnuk Josefa Hausera, syn Hermanna Hausera I, ojciec Hermanna Hausera III , dziadek Kathrin Hauser
Trzecie pokolenie dynastii Hauserów
Hermann Hauser II urodził się w 1911 roku jako syn Hermanna Hausera I i uczył się rzemiosła pracując u boku ojca. Przed lub w trakcie II wojny światowej warsztat Hausera przeniósł się z Monachium – gdzie budynek, w którym niegdyś się mieścił, został później zniszczony w czasie wojny – do Reisbach w Bawarii. To właśnie w Reisbach Hauser II budował swoje gitary po śmierci ojca w 1952 roku. Jego syn Hermann III i wnuczka Kathrin – czwarte i piąte pokolenie – nadal tam pracują, używając wielu tych samych narzędzi, a nawet drewna, z którego korzystali poprzednicy.
Hermann Hauser II jest uważany za jednego z najwybitniejszych lutników XX wieku. Dynastia Hauserów, obejmująca obecnie pięć pokoleń, wytworzyła instrumenty, na których grali niezliczeni artyści koncertowi, w tym Andrés Segovia, Julian Bream, grupa Romero i wielu innych.
Julian Bream, Segowia i Romero
Do jego najsłynniejszych instrumentów należy gitara Hauser II z 1957 roku , na której Julian Bream grał w latach 1959–1963 i którą uwiecznił na albumie „The Art of Julian Bream” (1960). W 1969 roku Hauser II zbudował trzy „siostrzane gitary” z tego samego drewna: nr 851 dla Andrésa Segovii, nr 852 dla Pepe Romero (jego gitara do „Opera Fantasy”, którą prezentowaliśmy na GSI w 2013 roku) oraz nr 850 , która również przez wiele lat należała do Pepe. Pepe po raz pierwszy zagrał na tych gitarach w styczniu 1970 roku, podczas swojej pierwszej wizyty w domu Hausera II w Reisbach.
Rodzina Romero pozostała blisko związana z jego twórczością: gitara z cedrowym blatem z 1970 r., którą kupił Celedonio Romero, była przez kolejne dwie i pół dekady jednym z ulubionych instrumentów Celedonio podczas nagrań i koncertów. Później odziedziczył ją jego najmłodszy syn Angel, który również był właścicielem i przez wiele lat grał na gitarze Hauser II z 1958 r .
Styl i brzmienie Hauser II
Hauser II bardzo dobrze czuł się z cedrem na płycie wierzchniej, a w niektórych swoich gitarach Romero z końca lat 60. XX wieku zastosował rozdzieloną, „w kształcie litery V” dolną harmoniczną, która otwiera większą część płyty rezonansowej na wibracje pochodzące z mostka. Zbudował również model „Llobet”, oparty na gitarze Torres Miguela Llobeta z 1859 roku, którą studiował jego ojciec (zobacz nasz model „Llobet” z 1969 roku ).
Wierzymy, że jego gitary z lat 70. są syntezą jego solidniejszych, sztywniejszych konstrukcji z lat 60., połączonych z bardziej eleganckim, smukłym korpusem, charakterystycznym dla jego wcześniejszych projektów, tworzonych wspólnie z ojcem. Ten styl jest bardzo charakterystyczny dla „Hausera II”, a wiele z jego najlepszych gitar powstało właśnie w tym czasie. Dzięki smukłemu i bardzo wygodnemu gryfowi, gitara jest łatwa w grze.
Brzmienie ma cechy znakomitego Hausera, które przyciągnęły znakomitych muzyków od Bream przez Segovię po Romero i nie tylko – krystalicznie czyste tony fundamentalne z niemal idealną separacją, stabilne i precyzyjne basy, a jednocześnie liryczny urok i słodycz, szczególnie w wysokich tonach. W najlepszym wydaniu Hauser II jest jak głośny i zrównoważony fortepian, z ciepłem znakomitego Hausera I.
W 1973 roku dołączył do warsztatu i wykonał intarsję z sekwoi na płycie wierzchniej jednej ze swoich gitar ; kilkadziesiąt lat później jego syn i wnuczka zbudowali gitary z tego samego drewna – po jednym instrumencie z każdego z ostatnich trzech pokoleń warsztatu.
Etykiety Hausera II
Hauser II ręcznie numerował każdą gitarę na swojej etykiecie i podpisywał ją „H. Hauser”. Do lat 60. XX wieku korzystał ze starej drukowanej etykiety warsztatu – „Hermann Hauser, Kunstwerkstätte für Instrumentenbau, Saiten-Spinnerei, München” – z przekreślonym napisem „München” i napisem „Reisbach/Vils” pod spodem; w 1969 roku na etykiecie widniał napis „Hermann Hauser, Gitarren, München, Müllerstr. 8”, również z przekreślonym adresem w Monachium, „AD” i rokiem produkcji oraz napisem „Reisbach” („8386 Reisbach” na naszej gitarze z 1975 roku). Gitary zbudowane dla konkretnego gitarzysty mają nad sobą drugą, ręcznie napisaną etykietę – „gebaut für Celedonio Romero”, „gebaut für Pepe Romero” – a na etykiecie gitary Juliana Breama z 1957 r. widnieje napis „Julian Bream 59–63”.
Książki o Hermannie Hauserze II
Numer 4 magazynu Orfeo poświęcony jest dynastii Hauserów, a nasz egzemplarz Hauser II nr 676 z 1960 r. to jedna z gitar prezentowanych w zestawieniu „34 gitary klasyczne w naturalnej wielkości” magazynu Orfeo:
Gitary Hermann Hauser II w GSI
Przez lata przez nasze drzwi przewinęło się wiele gitar Hermann Hauser II. Gitary dostępne obecnie w magazynie znajdziesz, klikając przycisk „Gitary w magazynie” w nagłówku tej strony, a także wcześniejsze egzemplarze w naszym muzeum, klikając przycisk „Gitary w muzeum”.
Często zadawane pytania
Kim był Hermann Hauser II?
Niemiecki lutnik klasyczny (1911–1988), syn Hermanna Hausera I i ojciec Hermanna Hausera III, który pracował w rodzinnym warsztacie w Reisbach.
Do którego pokolenia rodziny Hauserów należał Hermann Hauser II?
Trzeci z pięciu: Josef Hauser, Hermann Hauser I, Hermann Hauser II, Hermann Hauser III i Kathrin Hauser.
Kto grał na gitarach Hermann Hauser II?
Andrés Segovia, Julian Bream (jego Hauser II z 1957 r., 1959–1963) oraz rodzina Romero – Celedonio, Pepe i Angel.
Gdzie znajdował się warsztat Hausera?
Hermann Hauser I rozpoczynał działalność w Monachium, a przed II wojną światową lub w jej trakcie przeniósł warsztat do Reisbach w Bawarii; Hauser II, III i Kathrin Hauser pracowali w Reisbach.
Czy gitary Hermann Hauser II są numerowane?
Tak – każda etykieta jest numerowana ręcznie. Mieliśmy gitary o numerach od 581 (1956) do 1019 (1976).
