1957 Hermann Hauser II nr 594 SP/CSAR (ex Julian Bream)

Gitara klasyczna Hermann Hauser II nr 594 z 1957 r. wykonana ze świerku i palisandru CSA, na której Julian Bream grał w latach 1959–1963 i którą nagrał na płycie „The Art of Julian Bream” z kolekcji Russella Clevelanda .

Hauser II Juliana Breama, 1959–1963

To prawdopodobnie jeden z najważniejszych i najsłynniejszych instrumentów Hermanna Hausera II. Został uwieczniony w 1960 roku na albumie „The Art of Julian Bream”, zawierającym dzieła Mateo Albéniza, Scarlattiego, Berkeleya, Cimarosy, Rodriga, Frescobaldiego, Ravela i Roussela. Bream grał na tym instrumencie w latach 1959–1963, jak napisano na etykiecie – „Julian Bream 59–63” – pismem, które najprawdopodobniej należy do Hausera II, obok numeru 594 i adresu „Reisbach/Vils”.

Dźwięk i stan

Jego brzmienie ma wszystko, co przyciągnęło wielkich muzyków do Hausera – Bream, Segovia, Romero i nie tylko: krystalicznie czyste brzmienie basowe, niemal idealnie odseparowane od siebie dźwięki, stabilne i precyzyjne basy oraz soprany pełne lirycznego uroku i słodyczy. Stara, wiekowa płyta wierzchnia ma głęboki, miodowo-bursztynowy charakter, który może się pojawić tylko po ponad półwieczu.

Chociaż Bream znany jest z tego, że naprawdę „wgryza się” w swoje gitary i naprawdę je forsuje, ich stan jest zaskakująco dobry – pomimo sporych śladów użytkowania na całej gitarze, zachowała ona oryginalny stan, łącznie z wykończeniem. Kilka pęknięć zostało konserwatywnie naprawionych. Ogólnie rzecz biorąc, jest to rzadki, spektakularnie brzmiący i historycznie ważny instrument, jak na wszelkie standardy.

W filmach

Z przyjemnością udostępniliśmy tę gitarę Andrew Yorkowi, aby zadebiutowali z jego suitą „The Equations of Beauty” (sześć części w powyższych filmach). Można jej również posłuchać z Rupertem Boydem (Dowland), Jacobem Cordoverem ("Here, There and Everywhere"), Jennifer Kim (Rodrigo) i duetem Duo Deloro, gdzie Mak Grgic gra na gitarze Hausera i Adama del Monte José Ramíreza z 1969 roku należącej do Segovii, w utworze „Goyescas” Granadosa.

Hermann Hauser II: Trzecie pokolenie dynastii Hauserów

Hermann Hauser II (1911–1988) – Hermann Hauser Jr. – uważany jest za jednego z najwybitniejszych lutników XX wieku. Wnuk lutnika Josefa Hausera i synHermanna Hausera I , uczył się rzemiosła u boku ojca, a po jego śmierci w 1952 roku, w warsztacie Hausera w Reisbach w Bawarii, przeniósł rodzinny styl teutoński, wywodzący się z rodu Torresów, do drugiej połowy wieku. Jego syn Hermann Hauser III (czwarte pokolenie) i wnuczka Kathrin (piąte) nadal tam pracują – patrz Hermann Hauser III i Kathrin Hauser – używając wielu tych samych narzędzi, a nawet drewna, z którego korzystali poprzednicy.

Dynastia Hauserów, obejmująca obecnie pięć pokoleń, wydała na świat instrumenty, na których grała niezliczona liczba artystów koncertowych, m.in. Andrés Segovia , Julian Bream , rodzina Romero i wielu innych.

Dźwięk Hauser II

Brzmienie ma cechy znakomitego Hausera, które przyciągnęły znakomitych muzyków od Bream przez Segovię po Romero i nie tylko – krystalicznie czyste tony fundamentalne z niemal idealną separacją, stabilne i precyzyjne basy, a jednocześnie liryczny urok i słodycz, szczególnie w wysokich tonach. W najlepszym wydaniu Hauser II jest jak głośny i zrównoważony fortepian, z ciepłem znakomitego Hausera I. Gra jest łatwa dzięki smukłemu i bardzo wygodnemu kształtowi gryfu.

Książki o Hermannie Hauserze II

Numer 4 magazynu Orfeo poświęcony jest dynastii Hauserów, a gitara Hauser II z 1960 roku znalazła się wśród gitar prezentowanych w zestawieniu „34 gitary klasyczne w naturalnej wielkości” magazynu Orfeo:

Czasopismo Orfeo 1-5

Orfeo – 34 gitary klasyczne w naturalnej wielkości