1976 Miguel Rodríguez „Churchdoor” CD/CSAR (ex Celin Romero, John Dearman)
| Rok | 1976 |
| Płyta wierzchnia | Cedar |
| Tył i boki | CSA Rosewood |
| Menzura | 664 mm |
| Szerokość siodełka | 54 mm |
| Wykończenie | French Polish |
| Kraj | Spain |
| Luthier | Miguel Rodríguez |
This guitar is no longer available in our inventory. If it interests you, click the ”notify me when available” button to be notified in the event that we re-acquire this guitar for re-sale.
Jacob Cordover - Piazzolla Adios Nonino (1976 Rodriguez Churchdoor)
Rupert Boyd - Piazzolla Otoño Porteño (1976 Miguel Rodriguez)
Ricardo Giuffrida - Just Samba (1976 Miguel Rodriguez 'Churchdoor')
John Dearman opowiada o swoich gitarach i LAGQ! Część 1
Opis
Ta gitara klasyczna „Churchdoor” Miguela Rodrígueza z 1976 r. wykonana jest z cedru i palisandru CSA i została zbudowana przez Miguela Jr. – kiedyś należała do Celina Romero, a później do Johna Dearmana z LA Guitar Quartet, zanim trafiła do kolekcji Russella Clevelanda.
Od Celina Romero do Johna Dearmana
Etykieta jest podpisana i ostemplowana w prawym dolnym rogu przez Miguela Jr. Na gitarze jako pierwszy grał Celin Romero, najstarszy z trzech synów Celedonio, a następnie John Dearman, który w jednym z powyższych filmów opowiada o swoich gitarach i LAGQ; w pozostałych grają na niej Jacob Cordover, Rupert Boyd i Ricardo Giuffrida.
Klasyczny „Churchdoor”
Wyraźne elementy żywicy, szczególnie w bokach, sprawiają, że tył i boki są niezwykle wyraziste: intensywny żółty biel kontrastuje z ciemniejszym, brązowawym drewnem twardzieli. Chociaż instrumenty wykonane z tych charakterystycznych gatunków drewna przez lata pieszczotliwie nazywano gitarami „Churchdoor”, pochodzenie tej nazwy wciąż owiane jest legendą: niektórzy twierdzą, że drewno pochodzi z wiekowych drzwi andaluzyjskiego kościoła, podczas gdy inni preferują bardziej symboliczne znaczenie, które odnosi się do brzmienia o dużej, potężnej, katedralnej prezencji. Brzmienie gitary jest równie majestatyczne, jak wygląda – potężne, szerokie i soczyste, z brzmieniem przypominającym flamenco i całkowicie południowo-hiszpańskim charakterem.
Z kolekcji Russella Clevelanda
Ta gitara pochodzi z kolekcji Russella Clevelanda i jest opisana na stronach 70–71 książki „The Classical Guitar – A Complete History”:
Tło
Rodzina Rodríguez z Kordoby
Klasyczne i flamenco gitary Miguela Rodrígueza były ulubionym wyborem wielu czołowych artystów koncertowych, zwłaszcza członków rodziny Romero. Mówiąc o Miguelu Rodriguezie, tak naprawdę mamy na myśli rodzinę czterech konstruktorów gitar, działających w trzech pokoleniach, pracujących w Kordobie – w samym sercu Andaluzji, regionu południowej Hiszpanii, który dał początek współczesnej gitarze hiszpańskiej w osobie Antonia de Torresa . Wczesne etykiety podawały adres San Fernando 70; w 1939 roku rodzina przeniosła się na Calle Alfaros 15, adres ten był drukowany na każdej wytwórni Rodrígueza od tamtej pory.
Czterech twórców, trzy pokolenia
Warsztat został założony przez Miguela Beneyto Rodrígueza (1888–1975, znanego również jako „Miguel Sr.”). Jego synowie bliźniacy, Rafael Rodríguez Serrano (1921–1965) i Miguel Rodríguez Serrano (1921–1998, znanego również jako „Miguel Jr.”), pracowali u jego boku, a następnie syn Miguela Jr., José Rodríguez Álamo (1949–1996, znanego również jako „Pepe”). Gitary Miguela Sr. były lekkie i miały mały lub średni korpus, a ich brzmienie charakteryzowało się ekspresją, liryką i śpiewnością, a także przytłaczającą projekcją. Wraz ze wzrostem popularności bliźniaków w latach 50. i 60. XX wieku, gitary ewoluowały w kierunku bardziej spójnego, opływowego stylu z większymi korpusami, wciąż zachowując stosunkowo niską wagę. Późny okres Miguela Jr. i Pepe (lata 70. – 1998) – czas gitar „Churchdoor” i zdobionych „Centenario” – jest prawdopodobnie najbardziej znany, z dłuższymi menzurami, głębszymi korpusami i jeszcze lżejszym systemem ożebrowania, a jednocześnie zawsze z szybką, flamenco-reakcją i ciepłym, romantycznym i pełnym duszy hiszpańskim charakterem. Po śmierci i chorobach członków rodziny w połowie lat 90. warsztat został zamknięty w 1998 roku.
Kto to zbudował? Czytanie znaczka Rodrígueza
Wszyscy czterej producenci używali tej samej drukowanej etykiety, więc rodzina oznaczała każdą gitarę pozycją małego, w kształcie orzeszka ziemnego stempla „M. Rodríguez · Córdoba” wykonanego fioletowym tuszem – często w połowie na etykiecie i w połowie na drewnie, a czasami wyblakłego: brak stempla – Miguel Sr.; stempel w prawym górnym rogu etykiety – Rafael; w prawym dolnym rogu – Miguel Jr.; w połowie prawej krawędzi – Pepe. Od połowy lat 70. etykiety były również podpisywane „Miguel Rodríguez” po prawej stronie. Model „Centenario” z dodatkową wkładką w rozecie i purflingu został stworzony, aby uczcić 100. rocznicę urodzin Miguela Sr. (1888–1988), a jego etykiety są oznaczone „Centenario” – od 1992 r. „Centenario 1888–1988”.
Miguel Rodríguez Guitars i rodzina Romero
Wszyscy członkowie rodziny Romero grają na tych instrumentach od końca lat 50. XX wieku, a ich własny rozwój artystyczny i ekspresja są z nimi nierozerwalnie związane – ta trwająca całe życie relacja zapisała jeden z najważniejszych rozdziałów w historii gitary. Jak powiedział Pepe Romero: „To, co silnik odrzutowy zrobił dla lotnictwa, rodzina Rodríguez zrobiła dla gitary”. Więcej informacji można znaleźć w naszym artykule o rodzinie Rodríguez, produkującej gitary .
Książki o Miguelu Rodriguezie
Dwie gitary Rodrígueza – Miguela Rodrígueza Beneyto z 1936 r. i Pepe Romero „La Wonderful” z 1973 r. – zostały zreprodukowane w książce Alberto Martíneza „34 gitary klasyczne w naturalnej wielkości” wraz ze zdjęciami i rysunkami każdego instrumentu w pełnej skali:
