19?? Miguel Rodríguez SP/CY

Ta gitara flamenco z drewna świerkowego i cyprysowego to wczesne dzieło Miguela Rodrígueza Seniora (Miguel Beneyto Rodríguez, 1888–1975), założyciela warsztatu Rodrígueza w Kordobie. Naprawa na etykiecie ukrywa rok budowy, ale jej adres wskazuje, że instrument pochodzi sprzed 1939 roku.

Etykieta San Fernando 70

Na etykiecie widnieje napis „Miguel Rodríguez Beneyto, Constructor de Guitarras, San Fernando, 70, Córdoba” – adres pierwszego warsztatu rodziny. W 1939 roku rodzina Rodríguezów przeprowadziła się na Calle Alfaros 15, więc gitara ta powstała na początku kariery Miguela Seniora. Niewielkich rozmiarów, z menzurą 630 mm, posiada wszystkie cechy gitary andaluzyjskiej z początku XX wieku, a jej brzmienie rezonuje z płytą wierzchnią, tyłem i bokami.

Mała gitara z dużym głosem

Pomimo swoich rozmiarów, to prawdziwy potwór wśród gitar: luźny, suchy i przenikliwy, z potężnymi basami i soczystymi, tłustymi sopranami oraz niesamowicie słodkimi, zmysłowymi wysokimi rejestrami. W rękach gitarzysty klasycznego brzmi równie pięknie i z wdziękiem i elegancją wpasowuje się w niemal każdy styl muzyczny. Gitary patriarchy rodu rzadko pojawiają się na rynku.

Rodzina Rodríguez z Kordoby

Klasyczne i flamenco gitary Miguela Rodrígueza były ulubionym wyborem wielu czołowych artystów koncertowych, zwłaszcza członków rodziny Romero. Mówiąc o Miguelu Rodriguezie, tak naprawdę mamy na myśli rodzinę czterech konstruktorów gitar, działających w trzech pokoleniach, pracujących w Kordobie – w samym sercu Andaluzji, regionu południowej Hiszpanii, który dał początek współczesnej gitarze hiszpańskiej w osobie Antonia de Torresa . Wczesne etykiety podawały adres San Fernando 70; w 1939 roku rodzina przeniosła się na Calle Alfaros 15, adres ten był drukowany na każdej wytwórni Rodrígueza od tamtej pory.

Czterech twórców, trzy pokolenia

Warsztat został założony przez Miguela Beneyto Rodrígueza (1888–1975, znanego również jako „Miguel Sr.”). Jego synowie bliźniacy, Rafael Rodríguez Serrano (1921–1965) i Miguel Rodríguez Serrano (1921–1998, znanego również jako „Miguel Jr.”), pracowali u jego boku, a następnie syn Miguela Jr., José Rodríguez Álamo (1949–1996, znanego również jako „Pepe”). Gitary Miguela Sr. były lekkie i miały mały lub średni korpus, a ich brzmienie charakteryzowało się ekspresją, liryką i śpiewnością, a także przytłaczającą projekcją. Wraz ze wzrostem popularności bliźniaków w latach 50. i 60. XX wieku, gitary ewoluowały w kierunku bardziej spójnego, opływowego stylu z większymi korpusami, wciąż zachowując stosunkowo niską wagę. Późny okres Miguela Jr. i Pepe (lata 70. – 1998) – czas gitar „Churchdoor” i zdobionych „Centenario” – jest prawdopodobnie najbardziej znany, z dłuższymi menzurami, głębszymi korpusami i jeszcze lżejszym systemem ożebrowania, a jednocześnie zawsze z szybką, flamenco-reakcją i ciepłym, romantycznym i pełnym duszy hiszpańskim charakterem. Po śmierci i chorobach członków rodziny w połowie lat 90. warsztat został zamknięty w 1998 roku.

Kto to zbudował? Czytanie znaczka Rodrígueza

Wszyscy czterej producenci używali tej samej drukowanej etykiety, więc rodzina oznaczała każdą gitarę pozycją małego, w kształcie orzeszka ziemnego stempla „M. Rodríguez · Córdoba” wykonanego fioletowym tuszem – często w połowie na etykiecie i w połowie na drewnie, a czasami wyblakłego: brak stempla – Miguel Sr.; stempel w prawym górnym rogu etykiety – Rafael; w prawym dolnym rogu – Miguel Jr.; w połowie prawej krawędzi – Pepe. Od połowy lat 70. etykiety były również podpisywane „Miguel Rodríguez” po prawej stronie. Model „Centenario” z dodatkową wkładką w rozecie i purflingu został stworzony, aby uczcić 100. rocznicę urodzin Miguela Sr. (1888–1988), a jego etykiety są oznaczone „Centenario” – od 1992 r. „Centenario 1888–1988”.

Miguel Rodríguez Guitars i rodzina Romero

Wszyscy członkowie rodziny Romero grają na tych instrumentach od końca lat 50. XX wieku, a ich własny rozwój artystyczny i ekspresja są z nimi nierozerwalnie związane – ta trwająca całe życie relacja zapisała jeden z najważniejszych rozdziałów w historii gitary. Jak powiedział Pepe Romero: „To, co silnik odrzutowy zrobił dla lotnictwa, rodzina Rodríguez zrobiła dla gitary”. Więcej informacji można znaleźć w naszym artykule o rodzinie Rodríguez, produkującej gitary .

Książki o Miguelu Rodriguezie

Dwie gitary Rodrígueza – Miguela Rodrígueza Beneyto z 1936 r. i Pepe Romero „La Wonderful” z 1973 r. – zostały zreprodukowane w książce Alberto Martíneza „34 gitary klasyczne w naturalnej wielkości” wraz ze zdjęciami i rysunkami każdego instrumentu w pełnej skali:

34 gitary klasyczne w naturalnej wielkości