1864 Antonio de Torres „FE 21A” SP/CSAR

Ta pochodząca z 1864 roku gitara klasyczna Antonio de Torres wykonana jest ze świerku i palisandru CSA i pochodzi z Sewilli, ma numer FE 21A w katalogu Romanillos. Jest to gitara Torresa z pierwszej epoki, która do 1993 roku znajdowała się w posiadaniu rodziny z Almerii i miała tylko dwóch właścicieli.

W powyższych filmach Andrew York gra na tej gitarze cztery części swojego utworu „Numen Suite”, Andrew Lee gra „Tonadillę” Ángela Barriosa, Irina Kulikova gra „Lágrimę” Tárregi, a Johannes Möller gra na tej gitarze swój utwór „Eternal Dream”.

FE 21A: Zbudowany w tym samym roku co FE 17 firmy Tárrega

Ta gitara powstała w okresie, który można by nazwać szczytowym w twórczości i dorobku Antonia de Torresa. W rzeczywistości powstała w tym samym roku, co ukochana gitara FE 17 Tárregi, którą Emilio Pujol opisał jako najwspanialszą gitarę, jaką kiedykolwiek słyszał. Cóż, ciekawe, co pomyślałby Pujol, gdyby znał również tę gitarę, zidentyfikowaną przez José Romanillosa jako FE 21A i zbudowaną w tak zwanej „pierwszej epoce”, kiedy Torres wciąż pracował w Sewilli przy Calle de la Cerrajería 32.

Tylko dwóch właścicieli w ciągu 150 lat

Chociaż gitara została zbudowana ponad 150 lat temu, miała tylko dwóch właścicieli. Pierwotna rodzina (z Almerii w Hiszpanii), która nabyła ją w 1864 roku, sprzedała ją w 1993 roku, z pomocą José Romanillosa, wybitnemu japońskiemu gitarzyście Matsudzie Akinobu, znanemu w Japonii z gry na historycznych instrumentach, takich jak ten. To wspaniały przykład instrumentu, który rzadko jest dostępny, co czyni go dla nas wielkim przywilejem, zwłaszcza że jest to tak dobrze zachowane, fantastycznie brzmiące arcydzieło jednego z najwybitniejszych geniuszy gitarowych w historii.

Pełnowymiarowy Torres w doskonałym stanie

Gitara jest wspaniałym i niezwykle rzadkim przykładem najbardziej reprezentatywnego dzieła Torresa z tego okresu. To pełnowymiarowy Torres, niemal „nowoczesny” według dzisiejszych standardów pod względem wymiarów i proporcji, które, co niewiarygodne, pozostają wzorem dla wszystkich producentów gitar od tamtej pory, z niewielkimi lub żadnymi modyfikacjami w stosunku do tej podstawowej konstrukcji. Stan jest doskonały, szczególnie biorąc pod uwagę jej wiek. Jedynie kilka niemal niewidocznych pęknięć (żadnego z tyłu, dwóch na górze i kilku po bokach) zostało fachowo i konserwatywnie naprawionych, zachowując oryginalną integralność instrumentu, dzięki czemu gitara jest w doskonałym stanie, gotowa do gry.

Dźwięk i rozeta

Brzmienie jest absolutnie majestatyczne. Posiada potężny głos o aksamitnej fakturze, bogaty w alikwoty, a jednocześnie zachowujący klarowność w centrum każdej nuty. Torres oczywiście miał świetny styl i wyczucie designu – gitara jest równie piękna z wyglądu, co z brzmienia, z 4-częściowym tyłem z palisandru CSA i klasyczną, pierścieniową rozetą z centralnym motywem jodełki i purflingiem w kształcie bloków, która od tamtej pory stała się jedną z najczęściej kopiowanych rozet w kolejnych pokoleniach lutnictwa. To zapierający dech w piersiach przykład dobrze zachowanego, elegancko zbudowanego i po prostu wspaniałego Torresa, niezwykle pożądanego zarówno przez najbardziej wymagających kolekcjonerów, jak i wykonawców.

Więcej o Antonio de Torresie

Aby dowiedzieć się więcej o mistrzu z Sewilli i Almerii, przeczytaj naszą biografię Antonia de Torresa ,„The Torres Sound” – fragment książki José Luisa Romanillosa „Antonio de Torres” – oraz wywiad Pepe Romero o Torresie z Kennym Hillem. Zobacz także„Orfeo Magazine” nr 9 – 200. rocznica urodzin Antonia de Torresa .

Antonio de Torres: Stradivari na gitarze

Nazwisko Antonio de Torresa (1817–1892) jest dla gitarzystów tym, czym Antonio Stradivarius dla skrzypków. W ujęciu całościowym, zespół instrumentów wykonanych ręką tego legendarnego lutnika jest dziś uważany za fundament współczesnej gitary. Wpływu, jaki te gitary wywarły na kolejne pokolenia lutników, nie sposób przecenić – do dziś większość, a może prawie wszystkie, udoskonalenia konstrukcyjne i brzmieniowe Torresa są wykorzystywane przez wszystkich czołowych współczesnych konstruktorów.

Pierwsza i druga epoka: Sewilla i Almería

Torres budował swoje pierwsze wspaniałe gitary w Sewilli, od lat 50. XIX wieku do około 1870 roku – w okresie swojej „pierwszej epoki”, kiedy na jego etykietach widniał napis „Calle de la Cerrajería, número 32”. Po kilku latach przerwy od pracy na krześle gitarowym powrócił do tworzenia gitar w rodzinnej Almerii w 1875 roku i od tamtej pory, aż do śmierci w 1892 roku, na jego etykietach widniał napis „Segunda Época”, zazwyczaj z ręcznie napisanym numerem gitary. W swojej biografii twórcy, José Luis Romanillos skatalogował zachowane instrumenty z tych dwóch okresów, dlatego gitary Torresa są dziś znane pod numerami takimi jak „FE 17” (pierwsza epoka) lub „SE 114” (druga epoka).

W wykonaniu Tárregi i dzisiejszych artystów

W czasach Torresa czołowi muzycy, tacy jak Julián Arcas i Francisco Tárrega, grali już na jego arcydziełach, a kolejne pokolenia muzyków w XX wieku kontynuowały ich grę. Chociaż rosnąca wartość w ciągu ostatnich dekad sprawiła, że instrumenty te stały się w dużej mierze domeną kolekcjonerów, wciąż są niezwykle pożądane przez czołowych profesjonalnych muzyków i okazjonalnie trafiają do studiów nagraniowych, a nawet na sceny koncertowe. Pepe Romero , Stefano Grondona, Wulfin Lieske i Marc Teicholz , między innymi, tchnęli życie w nie w nagraniach i na żywo, i wszyscy mamy nadzieję, że ten trend utrzyma się w przyszłości, zwłaszcza że coraz więcej instrumentów Torresa zwróci uwagę publiczności.