1888 Antonio de Torres „SE 115” SP/MH (ex Matilde Cuervas, Emilio Pujol)

Ta gitara klasyczna Antonio de Torres , SE 115 z 1888 roku, pochodząca z Almerii, wykonana ze świerku i mahoniu, na której podczas koncertu grała Matilde Cuervas, a następnie jej mąż, Emilio Pujol – wszystko w oryginalnym stanie, łącznie z drewnianym futerałem, pochodzi z kolekcji Russella Clevelanda.

W powyższych filmach Andrew York gra na gitarze swój utwór „Home”, a Tavi Jinariu gra utwór „Cançó del Lladre” w aranżacji Llobeta. Trzeci film to nagranie wykonane ok. 1932, Emilio Pujol i Matilde Cuervas z Danza z „La vida breve” Manuela de Falli – prawdopodobnie na tym Torres.

SE 115: Zbudowany w tym samym roku co SE 114 Tárregi

Zbudowana w tym samym roku co ulubiona gitara Torresa Tárregi ( SE 114 ) i niemal identyczna pod względem wymiarów i materiałów, ta gitara – nr 115 z „Segunda Época”, jak głosi etykieta – jest jednym z największych arcydzieł Torresa ze względu na pochodzenie, jakość brzmienia, stan i znaczenie historyczne. Jest w fenomenalnym stanie, z zachowanymi wszystkimi oryginalnymi elementami, w tym oryginalną politurą, kluczami (Baker), wewnętrznymi oznaczeniami ołówka, a nawet oryginalnym drewnianym futerałem! Yuris Zeltins przeprowadził kilka napraw, aby naprawić stare pęknięcia, ale pozostawił wszystkie oryginalne materiały (w tym wykończenie) nienaruszone.

Matilde Cuervas i Emilio Pujol

Gitara należała niegdyś do artystki koncertowej Matilde Cuervas (1888–1956), która używała jej zawodowo przez całą swoją karierę. Po jej śmierci odziedziczył ją jej mąż i partner w duecie, wybitny pedagog, kompozytor i artysta koncertowy Emilio Pujol (1886–1980), który również nadal używał jej zawodowo. Przed śmiercią podarował gitarę siostrzenicy Matilde, Marii Teresie Guerra Cuervas, a w 1997 roku została ona sprzedana Russellowi Clevelandowi. Jej odręczny list z grudnia 1997 roku, potwierdzający historię gitary, znajduje się w galerii zdjęć.

Dźwięk

Soprany mają urzekającą, „aksamitną” fakturę, a niezwykła jest wrażliwość każdego dźwięku na najdrobniejszą zmianę pozycji prawej ręki – co pozwala na szeroką gamę barw i ekspresji. Basy są szerokie i głębokie, a jednocześnie pełne lirycznego uroku i charakteru, a dźwięki łączą się w idealnej równowadze, dając wrażenie wibracji gitary w kontakcie z ciałem grającego, którego nie sposób opisać. Oceniając brzmienie takiej gitary, trudno powiedzieć, gdzie kończy się geniusz Torresa, a zaczyna kumulacja lat gry na niej przez wielkich artystów. Ten instrument to prawdziwy cud historii gitary.

Więcej o Antonio de Torresie

O Torresie można przeczytać znacznie więcej: naszą biografię lutnika ,fragment książki José Luisa Romanillosa „Antonio de Torres” na temat brzmienia Torresa oraz rozmowę Pepe Romero z Kennym Hillem o mistrzu lutnictwa. Zobacz także„Orfeo Magazine” nr 9 – 200. rocznica urodzin Antonia de Torresa .

Z kolekcji Russella Clevelanda

Ta gitara pochodzi z kolekcji Russella Clevelanda .

Antonio de Torres: Stradivari na gitarze

Nazwisko Antonio de Torresa (1817–1892) jest dla gitarzystów tym, czym Antonio Stradivarius dla skrzypków. W ujęciu całościowym, zespół instrumentów wykonanych ręką tego legendarnego lutnika jest dziś uważany za fundament współczesnej gitary. Wpływu, jaki te gitary wywarły na kolejne pokolenia lutników, nie sposób przecenić – do dziś większość, a może prawie wszystkie, udoskonalenia konstrukcyjne i brzmieniowe Torresa są wykorzystywane przez wszystkich czołowych współczesnych konstruktorów.

Pierwsza i druga epoka: Sewilla i Almería

Torres budował swoje pierwsze wspaniałe gitary w Sewilli, od lat 50. XIX wieku do około 1870 roku – w okresie swojej „pierwszej epoki”, kiedy na jego etykietach widniał napis „Calle de la Cerrajería, número 32”. Po kilku latach przerwy od pracy na krześle gitarowym powrócił do tworzenia gitar w rodzinnej Almerii w 1875 roku i od tamtej pory, aż do śmierci w 1892 roku, na jego etykietach widniał napis „Segunda Época”, zazwyczaj z ręcznie napisanym numerem gitary. W swojej biografii twórcy, José Luis Romanillos skatalogował zachowane instrumenty z tych dwóch okresów, dlatego gitary Torresa są dziś znane pod numerami takimi jak „FE 17” (pierwsza epoka) lub „SE 114” (druga epoka).

W wykonaniu Tárregi i dzisiejszych artystów

W czasach Torresa czołowi muzycy, tacy jak Julián Arcas i Francisco Tárrega, grali już na jego arcydziełach, a kolejne pokolenia muzyków w XX wieku kontynuowały ich grę. Chociaż rosnąca wartość w ciągu ostatnich dekad sprawiła, że instrumenty te stały się w dużej mierze domeną kolekcjonerów, wciąż są niezwykle pożądane przez czołowych profesjonalnych muzyków i okazjonalnie trafiają do studiów nagraniowych, a nawet na sceny koncertowe. Pepe Romero , Stefano Grondona, Wulfin Lieske i Marc Teicholz , między innymi, tchnęli życie w nie w nagraniach i na żywo, i wszyscy mamy nadzieję, że ten trend utrzyma się w przyszłości, zwłaszcza że coraz więcej instrumentów Torresa zwróci uwagę publiczności.