1890 Antonio de Torres „SE 144” SP/CY (były Kenneth Brögger)

Ta pochodząca z 1890 roku gitara klasyczna Antonio de Torres z Almerii, wykonana z drewna świerkowego i cyprysowego, oznaczona numerem SE 144 – dojrzały model Torresa z drugiej epoki, niegdyś należący do duńskiego lutnika Kennetha Bröggera.

W powyższych filmach Kenneth Brögger opowiada o swoich replikach tej gitary, Grisha Goryachev gra na niej po raz pierwszy, Almer Imamovic gra „Recuerdos de la Alhambra” Tárregi, a Fabricio Mattos gra na niej fragment Koncertu gitarowego Heitora Villi-Lobosa.

SE 144: Późny Torres z Almerii

Ten konkretny instrument jest znakomitym przykładem niesamowicie dobrze zachowanej gitary z drugiej epoki, oznaczonej numerem 144 na etykiecie i ukończonej zaledwie dwa lata przed śmiercią Torresa w 1892 roku. Posiada ona udoskonalenia z późniejszej, dojrzałej fazy, w której głębia, wzniosłość i bogactwo brzmienia zostały w pełni wyrażone.

Dźwięk

Opisanie tego brzmienia słowami jest praktycznie niemożliwe: bogactwo i harmonia każdego dźwięku, idealna równowaga podczas ich łączenia i wrażenie wibracji gitary w kontakcie z ciałem grającego. To niesamowite doświadczenie, możliwe tylko z takim instrumentem w rękach.

Były Kenneth Brögger: Model do jego „Torresa z 1890 r.”

Ta gitara należała niegdyś do wybitnego duńskiego lutnika Kennetha Bröggera . Żyjąc z nią dzień po dniu, poznał ją tak, jak tylko jej właściciel mógł ją poznać, i stała się wzorem dla jednej z najsłynniejszych replik Torresa naszych czasów, jego „Torresa z 1890 roku” – w pierwszym filmie powyżej opowiada o swoich kopiach i oryginale, który je zainspirował.

Więcej o Antonio de Torresie

O Torresie można przeczytać znacznie więcej: naszą biografię lutnika ,fragment książki José Luisa Romanillosa „Antonio de Torres” na temat brzmienia Torresa oraz rozmowę Pepe Romero z Kennym Hillem o mistrzu lutnictwa. Zobacz także„Orfeo Magazine” nr 9 – 200. rocznica urodzin Antonia de Torresa .

Antonio de Torres: Stradivari na gitarze

Nazwisko Antonio de Torresa (1817–1892) jest dla gitarzystów tym, czym Antonio Stradivarius dla skrzypków. W ujęciu całościowym, zespół instrumentów wykonanych ręką tego legendarnego lutnika jest dziś uważany za fundament współczesnej gitary. Wpływu, jaki te gitary wywarły na kolejne pokolenia lutników, nie sposób przecenić – do dziś większość, a może prawie wszystkie, udoskonalenia konstrukcyjne i brzmieniowe Torresa są wykorzystywane przez wszystkich czołowych współczesnych konstruktorów.

Pierwsza i druga epoka: Sewilla i Almería

Torres budował swoje pierwsze wspaniałe gitary w Sewilli, od lat 50. XIX wieku do około 1870 roku – w okresie swojej „pierwszej epoki”, kiedy na jego etykietach widniał napis „Calle de la Cerrajería, número 32”. Po kilku latach przerwy od pracy na krześle gitarowym powrócił do tworzenia gitar w rodzinnej Almerii w 1875 roku i od tamtej pory, aż do śmierci w 1892 roku, na jego etykietach widniał napis „Segunda Época”, zazwyczaj z ręcznie napisanym numerem gitary. W swojej biografii twórcy, José Luis Romanillos skatalogował zachowane instrumenty z tych dwóch okresów, dlatego gitary Torresa są dziś znane pod numerami takimi jak „FE 17” (pierwsza epoka) lub „SE 114” (druga epoka).

W wykonaniu Tárregi i dzisiejszych artystów

W czasach Torresa czołowi muzycy, tacy jak Julián Arcas i Francisco Tárrega, grali już na jego arcydziełach, a kolejne pokolenia muzyków w XX wieku kontynuowały ich grę. Chociaż rosnąca wartość w ciągu ostatnich dekad sprawiła, że instrumenty te stały się w dużej mierze domeną kolekcjonerów, wciąż są niezwykle pożądane przez czołowych profesjonalnych muzyków i okazjonalnie trafiają do studiów nagraniowych, a nawet na sceny koncertowe. Pepe Romero , Stefano Grondona, Wulfin Lieske i Marc Teicholz , między innymi, tchnęli życie w nie w nagraniach i na żywo, i wszyscy mamy nadzieję, że ten trend utrzyma się w przyszłości, zwłaszcza że coraz więcej instrumentów Torresa zwróci uwagę publiczności.