1910 José Ramírez I SP/MH

Gitara klasycznaJosé Ramírez I z 1910 r. wykonana z świerku i mahoniu, została wyprodukowana w Madrycie. Jest w doskonałym, oryginalnym stanie, z idealnie wypukłym wierzchem, który w ogóle nie posiada wsporników wachlarzowych.

W powyższych filmach Stephanie Jones gra „Graúna” João Pernambuco, Xeno Müller II gra „Endecha” Tárregi, dostępny jest również krótki film o tej gitarze, a Mela Guitar Quartet gra „Moto Perpetuo” Franka Bridge'a na czterech gitarach José Ramíreza, wliczając tę.

Góra bez szelek wachlarzowych

To piękna, niezwykle dobrze zachowana gitara klasyczna z warsztatu José Ramíreza I, zbudowana w czasach, gdy był on już niezależnym lutnikiem od prawie 3 dekad. Estetycznie gitara nosi wyraźne ślady wpływu jego nauczyciela, Francisco Gonzáleza – szczególnie w kształcie główki, szerokich końcach plantilli oraz kształcie mostka ze zwężanymi skrzydełkami. Gitara jest w niesamowitym, oryginalnym stanie i, co zdumiewające, kopułka na płycie wierzchniej jest idealna, pomimo braku wsporników wachlarzowych ani nakładki na mostek od spodu! Poza dwoma prętami harmonicznymi nad i pod otworem rezonansowym, płyta wierzchnia nie ma żadnych wsporników.

Dźwięk i grywalność

Brzmienie jest mocne i bogate, z mnóstwem harmonicznych w każdej nucie. Gra jest banalnie prosta – Germán Vázquez Rubio niedawno dokonał korekty ustawień, aby instrument był gotowy na premierę. Absolutnie czarujący i elegancki pod każdym względem.

José Ramírez I: Założyciel Warsztatu Ramíreza

José Ramírez I (1858–1923) założył warsztat José Ramíreza w Madrycie około 1882 roku – rodzinną firmę, która od tamtej pory zdominowała hiszpański przemysł gitarowy. Dołączył do Francisco Gonzáleza, czołowego madryckiego lutnika tamtych czasów, jako praktykant w wieku 12 lat, a kiedy wypracował sobie styl oparty na gitarach Gonzáleza, pozostał mu wierny przez całe życie. W 1890 roku objął słynną siedzibę w Concepción Jerónima nr 2.

Concepción Jerónima nr 2 i jego uczniowie

Tam wyszkolił niezwykłą grupę lutników: swojego brataManuela Ramíreza ,Enrique Garcíę , Juliana Gómeza Ramíreza (który później osiedlił się w Paryżu i zaprzyjaźnił się z Robertem Bouchetem) oraz własnego syna José Ramíreza II . Muzycy flamenco przychodzili do niego po więcej brzmienia, a on stworzył dla nich gitarę tablao Ramírez – z dużym, ale płytkim korpusem z cyprysu i kopulastym pudłem rezonansowym.

José Ramírez w filmie „34 gitary klasyczne w naturalnej wielkości”

Gitara José Ramíreza z 1905 r. jest jedną z historycznych gitar ukazanych w książce Orfeusza zawierającej portrety gitar naturalnej wielkości:

Orfeo – 34 gitary klasyczne w naturalnej wielkości