1924 Hermann Hauser I "Vienna Hybrid" SP/MP

Ta gitaraHermann Hauser I „Vienna Hybrid” z 1924 roku wykonana jest ze świerku i klonu i pochodzi z Monachium. Wykonana została w tym samym roku, w którym Segovia i Llobet odwiedzili Hausera. Pochodzi z kolekcji Russella Clevelanda.

Styl „wiedeński” w Monachium Hausera

Hermann Hauser Sr. (1882–1952) jest uważany przez muzyków, miłośników i kolekcjonerów za jednego z elitarnych konstruktorów w historii tego instrumentu. Choć słynął z instrumentów w stylu hiszpańskim, Hauser zbudował również wiele modeli w popularnych wówczas stylach – od cytr, przez lutnie, po gitary. Instrumenty w stylu wiedeńskim były prawdopodobnie jednymi z ulubionych gitar z Monachium przełomu wieków, a ta gitara jest tego doskonałym przykładem.

Urocze brzmienie dla Giulianiego, Mertza i Sora

Brzmieniowo jest niezwykle urokliwy, z brzmieniem w stylu vintage, idealnym dla muzyki XIX wieku, zwłaszcza dzieł Giulianiego, Mertza, a nawet Sora. Charakteryzuje się czystością i klarownością we wszystkich rejestrach, precyzją balansu i bogatą paletą barw (jasne i mosiężne ponticello, mleczne i świetliste sul tasto). Każda nuta ma jasno zdefiniowany, „zakotwiczony” fundament, z bardzo kontrolowanymi i transparentnymi alikwotami.

Stan

Został fachowo naprawiony przez Pata Quinna, który naprawił kilka pęknięć w korpusie i poprawił wykończenie. Poza tym, jak na swój wiek, instrument nosi bardzo niewielkie ślady zużycia – godny uwagi ze względu na stan, brzmienie i łatwość gry jak na instrument z tego rocznika.

Z kolekcji Russella Clevelanda

Ta gitara pochodzi z kolekcji Russella Clevelanda .

Hermann Hauser I: Mistrz lutnictwa z Monachium

Hermann Hauser senior (1882–1952) jest najbardziej pamiętany z niezwykłych instrumentów, które budował w stylu hiszpańskim po 1924 roku. W tym roku Andrés Segovia i Miguel Llobet odwiedzili Hausera. Segovia był pod wrażeniem jakości prac Hausera i opisał swoje wrażenia, zauważając, że „natychmiast dostrzegł potencjał tego wielkiego rzemieślnika, gdyby tylko jego mistrzostwo zostało wykorzystane do zbudowania gitary w stylu hiszpańskim, tak niezmiennie utrwalonym przez Torresa i Ramireza, jak skrzypce utrwalone przez Stradivariusa i Guarneriusa” (Segovia w Guitar Review, 1954).

Segovia, Llobet i model hiszpański

Segovia zachęcił Hausera do zbudowania instrumentów na bazie jego gitaryManuela Ramíreza z 1912 roku (zbudowanej przez Santosa Hernándeza ), po tym jak zbadał i dokonał pomiarów tego instrumentu. W tym czasie Hauser miał również okazję przyjrzeć się słynnej gitarze Torres Miguela Llobeta z 1859 roku, która również miała decydujący wpływ na dojrzewający styl „Hausera”.