1925 Francisco Simplicio nr 58 SP/CSAR

Gitara klasyczna Francisco Simplicio z 1925 roku wykonana z drewna świerkowego i palisandru CSA, nr 58, pochodzi z Barcelony i pochodzi z kolekcji Russella Clevelanda. Została opisana w książce „The Classical Guitar – A Complete History” (Gitara klasyczna – pełna historia).

W powyższym filmie Taro Wayama gra Preludium nr 4 na tej gitarze.

Z kolekcji Russella Clevelanda

Ta gitara pochodzi z kolekcji Russella Clevelanda i jest prezentowana na stronach 30-32 książki „The Classical Guitar – A Complete History” . Jej etykieta – nr 58, z 1925 roku – jest jedną z pierwszych drukowanych etykiet Simplicio, wydanych po tym, jak jego wczesne gitary zniknęły z gitar Garcíi. Ozdobne zdobienia w postaci purflingu i rozety oraz grawerowana główka gitary świadczą o jego najwyższej klasie.

Dźwięk i grywalność

Brzmienie tego Simplicio jest magiczne, z ogromną głębią i bogatymi alikwotami, od najniższego basu do najwyższego sopranu – i ma wystarczającą głośność, aby wypełnić każdą salę. Granie jest proste dzięki bardziej kompaktowemu rozmiarowi i kształtowi gryfu. Gitara została niedawno ponownie wymieniona przez Pata Quinna, który zajął się starymi pęknięciami, które się otworzyły, i jest teraz w stanie koncertowym i gotowym do nagrania. Podsumowując, jest to bardzo pożądana gitara od tego znanego konstruktora.

Artykuł w magazynie Orfeo o Simplicio – francuski magazyn gitarowy Orfeo poświęcił w swoim pierwszym numerze artykuł Franciscowi i Miguelowi Simplicio.

Francisco Simplicio: jedyny uczeń Enrique Garcíi

Francisco Simplicio (1874–1932) wychował się w Barcelonie i był stolarzem, zanim zajął się wytwarzaniem gitar w warsztacieEnrique Garcíi , założyciela szkoły w Barcelonie. Dołączył do Garcíi w 1918 roku, a gitary z ostatnich lat życia Garcíi były przez nich obu budowane. Po śmierci Garcíi w 1922 roku, Simplicio przejął lokal przy Paseo de San Juan 110, a jego etykiety dumnie głoszą, że był „następcą i jedynym uczniem” Garcíi – „Suc. y único discípulo de Enrique García” – z medalami Garcíi z Chicago z 1893 roku.

Rzeźbione główki i ornament secesyjny

Simplicio znany był nie tylko z pięknego brzmienia swoich instrumentów, ale także z kunsztu wykonania i ekstrawaganckiej ornamentyki. Ozdobne purflingi i rozety to natychmiast rozpoznawalne cechy jego prac, podobnie jak bogato i pięknie grawerowane główki, bardzo wpisując się w secesyjny styl ówczesnej Barcelony. Jego standardowa główka była oparta na wzorze Torresa , często montował „tornavoz” (stożkową rurkę przymocowaną do otworu rezonansowego), a w 1929 roku zdobył złoty medal na Wystawie Światowej w Barcelonie. Zmarł w styczniu 1932 roku, a jego syn Miguel kontynuował warsztat.

Dźwięk Simplicio

Słynne „brzmienie” Simplicio jest prawdopodobnie najbardziej unikatowe spośród gitar wielkich twórców XX wieku – ma w sobie bardzo „staroświecki” urok, a grający na tych gitarach często wspominają, jak przenoszą się psychicznie do innego świata, grając na Simplicio. Jego gitary odcisnęły piętno na późniejszych twórcach, takich jak Ignacio Fleta i Daniel Friederich , i są poszukiwane przez kolekcjonerów, ponieważ pomimo wieku wciąż dobrze grają.