1928 Francisco Simplicio nr 195 SP/SW

Gitara klasyczna Francisco Simplicio z 1928 roku, wykonana z drewna świerkowego i satynowego, pochodzi z Barcelony i ma numer 195. Wykonana jest z rzadko używanego drewna satynowego i wyposażona w drewniany tornavoz.

Na powyższym filmie Alex Park gra na gitarze utwór „Recuerdos de la Alhambra” Tárregi.

Tył i boki z drewna satynowego

Materiały są równie imponujące, co rzeźbienie i intarsja: tył i boki są wykonane z pięknego i rzadko używanego drewna satynowego. Grawerowana główka i ozdobna rozeta czynią ten instrument doskonałym przykładem kunsztu tego twórcy.

Drewniany Tornavoz

Brzmieniowo jest wyjątkowo wspaniała, z ogromną głębią w całym rejestrze, potężnym dołem i lirycznymi wysokimi tonami. Drewniany „tornavoz” – stożkowa rura przymocowana do otworu rezonansowego – wzmacnia to, dodając basowi głębi i znakomitej klarowności wysokich tonów. Bardzo pożądana gitara od jednego z najlepszych producentów z Barcelony.

Artykuł w magazynie Orfeo o Simplicio – francuski magazyn gitarowy Orfeo poświęcił w swoim pierwszym numerze artykuł Franciscowi i Miguelowi Simplicio.

Francisco Simplicio: jedyny uczeń Enrique Garcíi

Francisco Simplicio (1874–1932) wychował się w Barcelonie i był stolarzem, zanim zajął się wytwarzaniem gitar w warsztacieEnrique Garcíi , założyciela szkoły w Barcelonie. Dołączył do Garcíi w 1918 roku, a gitary z ostatnich lat życia Garcíi były przez nich obu budowane. Po śmierci Garcíi w 1922 roku, Simplicio przejął lokal przy Paseo de San Juan 110, a jego etykiety dumnie głoszą, że był „następcą i jedynym uczniem” Garcíi – „Suc. y único discípulo de Enrique García” – z medalami Garcíi z Chicago z 1893 roku.

Rzeźbione główki i ornament secesyjny

Simplicio znany był nie tylko z pięknego brzmienia swoich instrumentów, ale także z kunsztu wykonania i ekstrawaganckiej ornamentyki. Ozdobne purflingi i rozety to natychmiast rozpoznawalne cechy jego prac, podobnie jak bogato i pięknie grawerowane główki, bardzo wpisując się w secesyjny styl ówczesnej Barcelony. Jego standardowa główka była oparta na wzorze Torresa , często montował „tornavoz” (stożkową rurkę przymocowaną do otworu rezonansowego), a w 1929 roku zdobył złoty medal na Wystawie Światowej w Barcelonie. Zmarł w styczniu 1932 roku, a jego syn Miguel kontynuował warsztat.

Dźwięk Simplicio

Słynne „brzmienie” Simplicio jest prawdopodobnie najbardziej unikatowe spośród gitar wielkich twórców XX wieku – ma w sobie bardzo „staroświecki” urok, a grający na tych gitarach często wspominają, jak przenoszą się psychicznie do innego świata, grając na Simplicio. Jego gitary odcisnęły piętno na późniejszych twórcach, takich jak Ignacio Fleta i Daniel Friederich , i są poszukiwane przez kolekcjonerów, ponieważ pomimo wieku wciąż dobrze grają.