1932 Domingo Esteso SP/CSAR

Klasyczna gitaraDomingo Esteso z 1932 roku, z płytą wierzchnią wykonaną ze świerku oraz tyłem i bokami z palisandru CSA, wykonana w Madrycie – jeden z jego lepszych modeli, odrestaurowany przez Yurisa Zeltinsa i Pata Quinna.

W powyższych filmach na tej gitarze grają Justin Chen, Goran Krivokapić, Luigi Attademo i Piotr Pakhomkin, a kwartet gitarowy Mela gra na niej w utworze Debussy'ego „Arabesque No. 1” obok trzech innych historycznych gitar.

Bardziej elegancki Esteso

To jeden z bardziej eleganckich modeli Esteso, szczególnie zauważalny dzięki rozecie o bardzo wysokiej jakości. Choć wygląda imponująco, dźwięk jest znakomity: niezwykle czysty, klarowny i czysty, z mocnym basem, bardzo kontrolowanymi alikwotami i naturalnym, „drzewnym” brzmieniem – wyrafinowanym i urzekającym. Jego bogate, dograne brzmienie jest magiczne od niskich tonów po najwyższe rejestry i reaguje na najsubtelniejsze zmiany w brzmieniu.

Przywrócenie

Kilka lat temu został odrestaurowany – pęknięcia naprawiono i odnowiono – przez dwóch lutników: najpierw przez Yurisa Zeltinsa , który nie zdążył ukończyć pracy przed przejściem na emeryturę, a następnie przez jednego z jego dublerów, Pata Quinna, który wykonał fantastyczną pracę. Instrument pozostaje w tym samym stanie do dziś – to magiczny instrument jednego z najwybitniejszych lutników wczesnej szkoły madryckiej.

Domingo Esteso: Od warsztatu Manuela Ramíreza do Gravina 7

Domingo Esteso (1882–1937) to jedno z najwybitniejszych nazwisk wczesnej madryckiej szkoły lutniczej. Urodzony 12 maja 1882 roku w San Clemente w prowincji Cuenca, uczył się fachu w madryckim warsztacieManuela Ramíreza , gdzie pracował u boku Santosa Hernándeza , Modesto Borreguero iEnrique Garcíi – warsztacie, który przeniósł dziedzictwo Antonia de Torresa w XX wiek. Po śmierci Ramíreza w 1916 roku, Esteso kontynuował budowę dla wdowy, już z własnym nazwiskiem na etykietach, a około 1919 roku otworzył własny warsztat przy Calle Gravina 7, gdzie jego żona, Nicolasa Salamanca, lakierowała gitary. Jego flamenco grali ówcześni artyści, m.in. Ramón Montoya i Niño Ricardo, a jego gitary klasyczne cenione są do dziś za elegancję, klarowność i naturalny, drewniany dźwięk.

Gitary dla Buenos Aires i narodziny dynastii Conde

Wiele z najlepszych gitar Esteso zostało wyprodukowanych dla Argentyny, wówczas jednego z najbogatszych krajów świata, pod specjalną marką Romero y Fernández z Buenos Aires, jego jedynego agenta w tym kraju – niektóre z nich nosiły nazwę „Guitarras Iberia”. W 1926 roku do warsztatu dołączył jego bratanek Faustino Conde, a następnie jego bracia Mariano i Julio. Po śmierci Esteso w Madrycie w 1937 roku, w trakcie hiszpańskiej wojny domowej, kontynuowali działalność przy Gravina 7 jako „Viuda y Sobrinos de Esteso”, a później jakoConde Hermanos – początek rodzinnej tradycji, którą do dziś kontynuują Felipe Conde i jego syn, Felipe Conde Crespo .