1947 Hermann Hauser I SP/IN

Gitara klasycznaHermann Hauser I z 1947 roku łączy w sobie świerkową płytę wierzchnią z indyjskim palisandrem na tylnej stronie i bokach. To powojenny monachijski Hauser z oryginalnym wykończeniem, bez pęknięć i napraw.

Dojrzały styl Hauser I w zenicie

Ten instrument jest doskonałym przykładem dojrzałego stylu Hauser I w jego zenicie. Posiada klasyczne kształty, zwartą (a zarazem solidną) konstrukcję i walory estetyczne jednego z najbardziej kultowych (i kopiowanych) modeli w historii rzemiosła – a także niepowtarzalne, „archetypowe” brzmienie Hauser I, które od prawie wieku hipnotyzuje publiczność w rękach Andrésa Segovii , Juliana Breama i niezliczonych innych.

Dźwięk wyjątkowej elegancji

Brzmienie ma praktycznie wszystko, czego można oczekiwać od listy życzeń – fortepianową klarowność we wszystkich rejestrach, precyzyjną równowagę i szeroką paletę barw (jasne i mosiężne ponticello, mleczne i świetliste sul tasto i wszystko, co można sobie wyobrazić pomiędzy), z wyraźnie zdefiniowanym, „zakotwiczonym” basem i bardzo kontrolowanymi, transparentnymi alikwotami w każdej nucie. Aby nie przesadzić z wyrafinowaniem i pięknem brzmienia tego instrumentu: przez wszystkie lata naszej działalności widzieliśmy zaledwie kilka innych instrumentów Hauser I tego kalibru.

Stan

Jakby tego było mało, gitara jest w fantastycznym stanie – nie ma żadnych pęknięć ani napraw, a wykończenie jest oryginalne, z jedynie drobnymi, powierzchownymi śladami użytkowania. Dla tych, którzy szukają idealnego Hausera I, ta gitara ma wszystko – elegancki i klasyczny design Hausera, doskonałe wyczucie i komfort gry, a co najważniejsze, niesamowitą subtelność i niuanse brzmienia.

Hermann Hauser I: Mistrz lutnictwa z Monachium

Hermann Hauser senior (1882–1952) jest najbardziej pamiętany z niezwykłych instrumentów, które budował w stylu hiszpańskim po 1924 roku. W tym roku Andrés Segovia i Miguel Llobet odwiedzili Hausera. Segovia był pod wrażeniem jakości prac Hausera i opisał swoje wrażenia, zauważając, że „natychmiast dostrzegł potencjał tego wielkiego rzemieślnika, gdyby tylko jego mistrzostwo zostało wykorzystane do zbudowania gitary w stylu hiszpańskim, tak niezmiennie utrwalonym przez Torresa i Ramireza, jak skrzypce utrwalone przez Stradivariusa i Guarneriusa” (Segovia w Guitar Review, 1954).

Segovia, Llobet i model hiszpański

Segovia zachęcił Hausera do zbudowania instrumentów na bazie jego gitaryManuela Ramíreza z 1912 roku (zbudowanej przez Santosa Hernándeza ), po tym jak zbadał i dokonał pomiarów tego instrumentu. W tym czasie Hauser miał również okazję przyjrzeć się słynnej gitarze Torres Miguela Llobeta z 1859 roku, która również miała decydujący wpływ na dojrzewający styl „Hausera”.