1955 Manuel Velázquez nr 157 SP/CSAR
| Rok | 1955 |
| Płyta wierzchnia | Spruce |
| Tył i boki | CSA Rosewood |
| Menzura | 650 mm |
| Szerokość siodełka | 51 mm |
| Wykończenie | French Polish |
| Kraj | USA |
| Luthier | Manuel Velázquez |
This guitar is no longer available in our inventory. If it interests you, click the ”notify me when available” button to be notified in the event that we re-acquire this guitar for re-sale.
Cristina Galietto performs Emilio Pujol's "El Abejorro" on a 1955 Manuel Velazquez classical guitar
Opis
Ta gitara klasyczna Manuela Velázqueza z 1955 roku, ze świerku i palisandru CSA, nr 157, pochodzi z kolekcji Russella Clevelanda – i jest jedną z gitar przedstawionych w książce „The Classical Guitar – A Complete History”.
Velázquez z połowy lat 50., nr 157
Ma etykietę ze zwojem, której lutnik używał do końca kariery – „Manuel Velázquez, Constructor de Guitarras, New York” – datowaną odręcznie, podpisaną pośrodku „Manuel Velázquez” i oznaczoną numerem #157. Lekka, a zarazem solidna, ma zdecydowane, „teutońskie” brzmienie rozwinięte przez Hermanna Hausera I: lśniące soprany i stabilne basy, doskonałą równowagę, wielką klarowność głosów i naturalny, drewniany ton. Gryf jest wygodny i łatwy w grze. Gitara nie ma żadnych pęknięć ani napraw. W powyższym nagraniu wideo gra na niej Cristina Galietto.
Z kolekcji Russella Clevelanda
Gitara pochodzi z kolekcji Russella Clevelanda i jest przedstawiona na s. 44–45 książki „The Classical Guitar – A Complete History”:
Tło
Manuel Velázquez: amerykański mistrz w hiszpańskiej tradycji
Manuel Velázquez (1917–2014) urodził się w Portoryko, a sławę zdobył w Nowym Jorku, gdzie jego warsztat przy 420 Third Avenue stał się miejscem spotkań czołowych gitarzystów. Był być może największym amerykańskim lutnikiem budującym w tradycji europejskiej, a jego gitary ani kunsztem wykonania, ani brzmieniem w niczym nie ustępują instrumentom jego hiszpańskich i niemieckich współczesnych. W ciągu niemal ośmiu dekad pracy – w Nowym Jorku, Portoryko, Wirginii i na Florydzie – na jego instrumentach grali Andrés Segovia, Julian Bream, Pepe Romero, Rey de la Torre i Sabicas, a także muzycy daleko spoza świata muzyki klasycznej – od Earla Klugha po Paula Simona i Keitha Richardsa.
Brzmienie Velázqueza
Gitary Velázqueza najczęściej porównuje się z instrumentami Hermanna Hausera I i Hermanna Hausera II – nie tylko pod względem wyglądu, lecz także charakteru brzmienia: ogromna klarowność i separacja głosów, doskonała równowaga, lśniące soprany nad stabilnymi basami oraz naturalny, piękny, „drewniany” ton. Większość jego gitar powstała według tego zwartego modelu, bliskiego Hauserowi; w latach 70. i na początku lat 80. budował również większy, bardziej zaokrąglony korpus o głębszym pudle i jeszcze potężniejszym brzmieniu. Jego syn Alfredo Velázquez, który uczył się rzemiosła w warsztacie ojca, kontynuuje tę tradycję.
Książki o Manuelu Velázquezie
Velázquez z 1978 roku – gitara, która później przeszła przez nasze ręce – jest reprodukowany w książce Alberta Martíneza „34 Classical Guitars in Life Size”, a Velázquez z 1955 roku z kolekcji Russella Clevelanda pojawia się w „The Classical Guitar – A Complete History”:
