1960 José Ramírez „1a AM” SP/CSAR

Gitara klasyczna José Ramíreza „1a AM” z 1960 roku, polerowana we Francji, z płytą wierzchnią wykonaną ze świerku oraz tyłem i bokami z palisandru CSA, pochodząca z Madrytu. Kiedyś należała do wybitnego brazylijskiego gitarzysty Laurindo Almeidy.

Ramírez z 1960 roku o wadze piórkowej

Pochodzi ze słynnego warsztatu José Ramírez III , którego instrumenty były używane przez niezliczonych profesjonalistów od ponad pół wieku – między innymi Segovię i Stinga, Sabicasa i Cheta Atkinsa, Christophera Parkeninga i Lee Ritenoura. Ten Ramírez z 1960 roku jest lekki jak piórko i niezwykle wygodny w grze, z ekscytującym, staroświeckim brzmieniem, podobnym do innych instrumentów z połowy XX wieku (w tym Flety itp.) z tego samego okresu. Brzmienie jest suche i czyste, z bardzo mocną podstawą, a jednocześnie pełne charakteru i głębi dzięki kontrolowanym alikwotom.

Zbudowany przez Antonio Martíneza („AM”)

Wewnętrznie jest wybita inicjałami budowniczego „AM” (Antonio Martínez), tego samego, który budował gitary Ramírez dla Segovii i Parkening (pełną listę lutników Ramírez z tego okresu znajdziesz tutaj ). Grywalność jest doskonała – pochodzi ona z okresu tuż przed wprowadzeniem przez Ramíreza masywniejszych, wzmocnionych hebanem gryfów, dzięki czemu gitara ma przyjemny, płynny i łatwy gryf z niską akcją.

Stan i etykieta

Jak na swój wiek, stan jest wyjątkowy – widoczne są jedynie ślady użytkowania, ale nie ma uszkodzeń ani napraw. Na niebiesko-szarej etykiecie widnieje data 1960 z małą, odręczną notatką.

Były Laurindo Almeida

Dodatkowa gratka – poprzedni właściciel gitary nabył ją od słynnego brazylijskiego gitarzysty Laurindo Almeidy w 1963 roku i od tamtej pory jest jej właścicielem. Oryginalny futerał w twardej obudowie nosi imię Almeidy na małej metce, a jego nazwisko jest również wytłoczone na górnej harmonijce wewnątrz gitary, widocznej po przechyleniu gitary pod kątem i zajrzeniu do środka. Na powyższym filmie Almeida gra na gitarze z The Modern Jazz Quartet, która wygląda identycznie jak ta – wierzymy, że jest duża szansa, że to ta sama gitara!

Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj książkę The Ramírez Family: Masters of the Guitar (Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary) ; poznaj członków rodziny, od Amalii Ramírez aż do José I ; a jeśli interesują cię fakty, przeczytaj nasz artykuł o mitach i faktach dotyczących tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.