1962 Daniel Friederich "Flamenco Blanca" SP/CY

Ta gitara flamenco blanca z 1962 roku wykonana przez Daniela Friedericha z drewna świerkowego i cyprysowego, została zbudowana w Paryżu – jest to jedna z zaledwie ośmiu gitar flamenco blanca, które zbudował. Posiada własnoręcznie wykonane klucze i jest równie doskonałą gitarą klasyczną, co flamenco.

W powyższych nagraniach wideo Robert Wang gra Allemande z Suity klawiszowej d-moll Händla, a Miguel Ángel Carrillo gra na tej gitarze „Gema” Güicho Cisnerosa – w obu światach to ten sam instrument.

Jedna z ośmiu gitar flamenco Friedricha

To bardzo rzadki egzemplarz flamenco blanca tego producenta. Po raz pierwszy „spotkaliśmy się” z tą gitarą około 20 lat temu i skontaktowaliśmy się z Friederichem w celu uzyskania szczegółowych informacji. Potwierdził, że zbudował tylko 8 egzemplarzy, a nawet sam wykonał klucze! Jej wczesna etykieta, z nadrukiem „Daniel Friederich, à Paris, 21 rue Ramponneau”, pochodzi z adresu jego pierwszego warsztatu.

Wybór Antonia Reya

To absolutnie oszałamiająca gitara pod względem brzmienia. Zaledwie dzień przed wystawieniem instrumentu na sprzedaż, mistrz flamenco Antonio Rey odwiedził nasz salon i po zagraniu na dziesiątkach gitar uznał, że ta jest najlepsza w jego rękach! Niesamowite jest to, że brzmi równie majestatycznie jak gitara klasyczna, a jednocześnie ma oszałamiające brzmienie flamenco – to bardzo wszechstronny instrument, w zależności od sposobu gry. Jest bardzo barwny, z potężnym basem i ciepłym, ziemistym, staroświeckim brzmieniem. Jest lekki jak piórko i ma fantastyczną (cytując Antonio Reya) „pulsację” – niesamowite „czucie” w kontakcie z ciałem grającego, które naprawdę łączy go z instrumentem.

Grywalność i stan

To prawdziwy koń roboczy dla koncertowicza i jest niesamowicie poręczny – charakteryzuje się wygodnym, smukłym i łatwym w obsłudze gryfem (w porównaniu z instrumentami z późniejszych epok z masywniejszymi gryfami) oraz niesamowitą responsywnością dla prawej ręki, a także wystarczającą głośnością, aby wypełnić nią salę dowolnej wielkości. Stan jest doskonały, z trzema dobrze naprawionymi i bardzo stabilnymi pęknięciami na płycie wierzchniej, a także dwoma innymi (niewidocznymi) pęknięciami po obu stronach podstrunnicy. Nie tylko marzenie każdego koncertowicza, ale także bardzo rzadki i kolekcjonerski.

Daniel Friederich: paryski mistrz szkoły francuskiej

Daniel Friederich (1932–2020) był jednym z najbardziej szanowanych i wpływowych lutników gitar klasycznych XX wieku. Urodzony w Paryżu, swoją pierwszą gitarę zbudował w 1955 roku – prostą kopię gitary Francisco Simplicio . Został pełnoetatowym lutnikiem w swoim paryskim warsztacie w 1960 roku, po tym jak zaprezentował swoje praceRobertowi Bouchetowi . W 1967 roku zdobył główne nagrody na legendarnym konkursie w Liège : złoty medal za kunszt wykonania i srebrny za brzmienie, przyznane anonimowo przez jury, w którego skład weszli Bouchet i Ignacio Fleta .

Elegancki kształt korpusu i charakterystyczna główka z podniesioną centralną konstrukcją sprawiają, że gitary tego gitarzysty są łatwe do rozpoznania. Znane są one z niezrównanej estetyki oraz pięknego i majestatycznego brzmienia. Grało na nich wielu najlepszych gitarzystów na świecie, w tym Romero, Manuel Barrueco , Julian Bream , Scott Tennant , Roberto Aussel, Eduardo Fernández, Álvaro Pierri i David Tanenbaum.

Modele koncertowe, recitalowe i arpège

W latach 60. Friederich stworzył dwie główne linie: model „Concert” – swoją najnowocześniejszą gitarę, z rzeźbioną główką, specjalnie zaprojektowanymi kluczami, najwyższej jakości drewnem i numerem seryjnym na etykiecie – oraz tańsze modele „Recital” i „Arpège”, które nie miały numeru seryjnego. Od 1970 roku produkował wyłącznie gitary „Concert”, a każda etykieta podawała numer i rok produkcji. Według jego własnych słów, jego wcześniejsze gitary były „stosunkowo proste, przyjemne w grze” i miały „dość wybuchowe” brzmienie; od około 1973 roku zwiększył ich wagę, aby uzyskać dłuższy sustain i bogatsze, słodsze brzmienie.

Daniel Friederich i GSI

Firma GSI z dumą pełniła funkcję wyłącznego światowego dystrybutora nowych gitar Friedericha, aż do jego przejścia na emeryturę w 2014 roku. Przez ponad 20 lat otrzymywaliśmy od niego jedną gitarę rocznie. Zmarł w Paryżu 4 listopada 2020 roku w wieku 88 lat – przeczytaj nasz hołd . Możesz również przeczytać wywiad Andrei Tacchiego z Danielem Friederichem .

Książki o Danielu Friederichu

Dwujęzyczna książka „Luthier d'Art” stanowi najpełniejszy zapis jego życia i twórczości; poświęcony jest mu numer 2 magazynu Orfeo Magazine ( zobacz nasz wpis lubprzeczytaj numer online ), a gitara Friederich z 2008 r. znajduje się wśród gitar prezentowanych w albumie Orfeo „34 Classical Guitars in Life Size”:

Daniel Friederich 1932-2020: Luthier d'Art

Czasopismo Orfeo 1-5

Orfeo – 34 gitary klasyczne w naturalnej wielkości