1964 José Ramírez „1a MT” SP/CSAR

Gitara klasyczna José Ramíreza „1a MT” z 1964 roku, polerowana we Francji, z płytą wierzchnią wykonaną ze świerku oraz tyłem i bokami z palisandru CSA, pochodząca z Madrytu. Wykonała ją Mariano Tezanos. W powyższym filmie Marina Tomei gra na niej utwór „Los Mayos” Moreno Torroby.

Ze słynnego warsztatu Ramíreza

Warsztat José Ramírez III , w którym powstała ta gitara, przez ponad pięćdziesiąt lat zaopatrywał niezliczonych profesjonalistów: Andrésa Segovię i Sabicasa, Christophera Parkeninga i Cheta Atkinsa, Lee Ritenoura, a nawet Stinga. Oto klasyczne, rozpoznawalne brzmienie Ramíreza z tamtego okresu – bogate i gęste, a jednocześnie czyste w całym paśmie, z ciepłą, tajemniczą i nastrojową nutą, która przyniosła Ramírezowi sławę.

Mariano Tezanos i podwójne boki

Pieczątka MT w środku identyfikuje Mariano Tezanosa, który dzieli z Antonio Martínezem (AM) reputację najbardziej poszukiwanego lutnika Ramírez – czemu sprzyjało zamiłowanie Segovii do jego własnej MT z 1968 roku, prawdopodobnie jednej z jego dwóch ulubionych gitar Ramírez (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramírez). Oto model 1a w „ostatecznej” formie: ma podwójne boki, które naszym zdaniem Ramírez wprowadził w 1964 roku, co czyni go jednym z najwcześniejszych egzemplarzy, jakie widzieliśmy.

Stan i renowacja

Stan jest doskonały, z tylko jednym pęknięciem z tyłu (naprawionym jedynie klejem, niewidocznym z zewnątrz) i niedawnym odnowieniem przez Niemca Vázqueza Rubio . Tunery to fabrycznie nowe Fustero, dostarczone przez firmę Ramírez, identyczne z tymi, które były montowane w tym modelu w 1964 roku. Ogólnie rzecz biorąc, jest to efektowny i śmiały przykład topowego modelu Ramírez z ich złotej ery, stworzonego przez jednego z najbardziej legendarnych producentów.

Więcej informacji na temat Ramíreza znajdziesz w książce The Ramírez Family: Masters of the Guitar (Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary), a także w informacjach o członkach rodziny Ramírez, od Amalii Ramírez aż do José I. Znajdziesz tam również ciekawe fakty i mity dotyczące tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.