1965 Hernández y Aguado SP/IN

Hernández y Aguado z 1965 roku to klasyczna gitara nr 2 z Madrytu wykonana z drewna świerkowego i palisandru indyjskiego – to jedna z gitar, którą według opisu warsztatu wykonał jej brygadzista.

„Construida por Nuestro Oficial”

To szczególnie interesujący przykład z tego warsztatu. Zamiast standardowego podpisu, na etykiecie – częściowo zaplamionej wodą – widnieje napis „Construida por nuestro oficial” (z grubsza „zbudowany przez naszego majstra”), po którym następują inicjały „VC”. Chociaż pod względem brzmienia, estetyki, wrażeń i miejsca pochodzenia jest to model Hernández y Aguado, wydaje się, że ostateczny montaż wykonał ówczesny majster. Oczywiście użył on wszystkich części i narzędzi Hernández y Aguado, budując go w swoim warsztacie pod nadzorem dwóch mistrzów, zgodnie z ich specyfikacją.

Dźwięk i stan

Początkowy atak dźwięku jest ostry i „szarpliwy”, niemal jak werbel, podczas gdy korpus następującego dźwięku jest gruby i ciepły, wypełniając otaczającą przestrzeń dźwiękową – czysty i precyzyjny w szybkiej, intensywnej muzyce, bardzo ekspresyjny i liryczny w wolniejszej muzyce.

Gitara jest w świetnym stanie, bez pęknięć; została jednak odnowiona i zamontowano nowy mostek (z oryginalną mozaiką w bloku łączącym), co znajduje odzwierciedlenie w cenie. Stare klucze musiały się zużyć, ponieważ zostały zastąpione pięknym zestawem Rodgersów. To doskonała okazja dla kogoś, kto szuka gitary „HyA” o świetnym brzmieniu i brzmieniu w znacznie bardziej przystępnej cenie niż ta, za którą zazwyczaj jest sprzedawana.

Hernández y Aguado: od fortepianów do gitar w Madrycie

Manuel Hernández (1895–1975) i Victoriano Aguado (1897–1982) poznali się i zaprzyjaźnili, pracując razem w fabryce fortepianów. Ostatecznie założyli spółkę i założyli własny warsztat naprawy fortepianów (i mebli) w Madrycie. Jak głosi legenda, ich wielkie zainteresowanie sztuką lutniczą zrodziło się w latach 40. XX wieku, kiedy wynajęli część swojego warsztatu Modesto Borreguero (jednemu ze słynnych pracownikówManuela Ramíreza ) i zafascynowali się jego umiejętnościami lutniczymi.

Unikalny kształt i dźwięk

Instrumenty Hernández y Aguado pozostają unikatowe w kanonie wielkich twórców – mają kształt niemal gruszkowaty (lub, jak mawiają, plantilla jest „ciężarna w biodrach”), wnętrze jest zazwyczaj lakierowane, podobnie jak zewnętrzna strona, a zdobią je niezwykle cienkie rozety i bogato rzeźbione główki. Bardzo czułe i muzykalne, gitary te były przez dekady grane przez takich mistrzów jak Regino Sainz de la Maza, John Williams , Julian Bream , a w ostatnich latach Graham Anthony Devine.