1967 Daniel Friederich nr 187 SP/CSAR

Gitara klasyczna Daniela Friedericha nr 187 z 1967 roku, wykonana z drewna świerkowego i palisandru CSA, pochodzi z Paryża i została zbudowana w tym samym roku co nagradzana gitara Liège – numerowana gitara „Concert”, odrestaurowana przez Yurisa Zeltinsa i gotowa do występu na scenie.

W powyższych filmach Adam Holzman gra „Gavotte en Rondeau” (BWV 1006a) Bacha i pierwszą część Sonaty Turiny, a Scott Morris gra na tej gitarze „Je Te Veux” Satiego.

Nr 187: gitara koncertowa z Roku Liège

To spektakularny instrument zbudowany przez jednego z najważniejszych budowniczych XX wieku. Powstał w tym samym roku (1967), co instrument, który przyniósł mu główne nagrody na legendarnym konkursie w Liège (Belgia), otwierając mu drogę do światowej sławy. Na etykiecie – „Rok 1967, nr 187”, rue Sergent Bauchat, Paryż 12e – widnieje numer seryjny, który Friederich zarezerwował dla swoich modeli koncertowych.

Dźwięk i stan

Ten instrument to prawdziwy koń roboczy dla koncertującego muzyka i marzenie każdego inwestora. Brzmienie jest bogate i jedwabiste, gładkie i pełne, typowe dla najlepszych dzieł Friedericha. Choć pochodzi z 1967 roku, jest w doskonałym stanie – pod mostkiem, w pobliżu środkowego szwu, znajduje się pęknięcie, które wiele lat temu zostało naprawione przez Yurisa Zeltinsa (za pomocą jedynie dwóch małych łatek z materiału). Poza tym gitara jest w stanie gotowym do koncertu.

Daniel Friederich: paryski mistrz szkoły francuskiej

Daniel Friederich (1932–2020) był jednym z najbardziej szanowanych i wpływowych lutników gitar klasycznych XX wieku. Urodzony w Paryżu, swoją pierwszą gitarę zbudował w 1955 roku – prostą kopię gitary Francisco Simplicio . Został pełnoetatowym lutnikiem w swoim paryskim warsztacie w 1960 roku, po tym jak zaprezentował swoje praceRobertowi Bouchetowi . W 1967 roku zdobył główne nagrody na legendarnym konkursie w Liège : złoty medal za kunszt wykonania i srebrny za brzmienie, przyznane anonimowo przez jury, w którego skład weszli Bouchet i Ignacio Fleta .

Elegancki kształt korpusu i charakterystyczna główka z podniesioną centralną konstrukcją sprawiają, że gitary tego gitarzysty są łatwe do rozpoznania. Znane są one z niezrównanej estetyki oraz pięknego i majestatycznego brzmienia. Grało na nich wielu najlepszych gitarzystów na świecie, w tym Romero, Manuel Barrueco , Julian Bream , Scott Tennant , Roberto Aussel, Eduardo Fernández, Álvaro Pierri i David Tanenbaum.

Modele koncertowe, recitalowe i arpège

W latach 60. Friederich stworzył dwie główne linie: model „Concert” – swoją najnowocześniejszą gitarę, z rzeźbioną główką, specjalnie zaprojektowanymi kluczami, najwyższej jakości drewnem i numerem seryjnym na etykiecie – oraz tańsze modele „Recital” i „Arpège”, które nie miały numeru seryjnego. Od 1970 roku produkował wyłącznie gitary „Concert”, a każda etykieta podawała numer i rok produkcji. Według jego własnych słów, jego wcześniejsze gitary były „stosunkowo proste, przyjemne w grze” i miały „dość wybuchowe” brzmienie; od około 1973 roku zwiększył ich wagę, aby uzyskać dłuższy sustain i bogatsze, słodsze brzmienie.

Daniel Friederich i GSI

Firma GSI z dumą pełniła funkcję wyłącznego światowego dystrybutora nowych gitar Friedericha, aż do jego przejścia na emeryturę w 2014 roku. Przez ponad 20 lat otrzymywaliśmy od niego jedną gitarę rocznie. Zmarł w Paryżu 4 listopada 2020 roku w wieku 88 lat – przeczytaj nasz hołd . Możesz również przeczytać wywiad Andrei Tacchiego z Danielem Friederichem .

Książki o Danielu Friederichu

Dwujęzyczna książka „Luthier d'Art” stanowi najpełniejszy zapis jego życia i twórczości; poświęcony jest mu numer 2 magazynu Orfeo Magazine ( zobacz nasz wpis lubprzeczytaj numer online ), a gitara Friederich z 2008 r. znajduje się wśród gitar prezentowanych w albumie Orfeo „34 Classical Guitars in Life Size”:

Daniel Friederich 1932-2020: Luthier d'Art

Czasopismo Orfeo 1-5

Orfeo – 34 gitary klasyczne w naturalnej wielkości