1967 José Ramírez „1a CLL” nr 2141 CD/CSAR

Gitara klasyczna José Ramírez „1a CLL” nr 2141 z 1967 roku, z płytą wierzchnią z cedru oraz bokami i tyłem z bujnego palisandru CSA, wykonana w Madrycie przez Carmelo Llerenę.

Zbudowany przez Carmelo Llerena („CLL”)

Warsztat José Ramírez III , w którym powstała ta gitara, przez ponad pięćdziesiąt lat zaopatrywał niezliczonych profesjonalistów: Andrésa Segovię i Sabicasa, Christophera Parkeninga i Cheta Atkinsa, Lee Ritenoura, a nawet Stinga. Gitara ta powstała w jednym z najlepszych okresów w karierze José Ramírez III , a jej wykonawcą był Carmelo Llerena – oznaczony stemplem „CLL” (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza).

Grywalność i dźwięk

Gitara jest bardzo łatwa w grze, z pięknym gryfem i łatwą akcją, pomimo sposobu, w jaki wiele gitar z tego okresu było ustawionych. Gęste, a zarazem czyste brzmienie ma ten niezbędny, ciepły, tajemniczy i nastrojowy charakter, który rozsławił Ramíreza dzięki znakomitym nagraniom Segovii i Parkeninga z tego okresu. Bujne drewno palisandrowe CSA na płycie tylnej i bokach to prawdziwa uczta dla oczu.

Etykieta i stan

Etykieta, podpisana przez José Ramírez III , nosi datę 1967 i numer 2141. Z tyłu gitary znajdują się dwa dobrze załatane pęknięcia, ale jest ona w oryginalnym stanie, ze średnimi śladami użytkowania. Doskonały przykład znakomitego Ramíreza dla kolekcjonera lub muzyka koncertowego.

Więcej informacji znajdziesz na naszym blogu: Rodzina Ramírez: mistrzowie gitary , Dynastia José Ramíreza (od Amalii do Józefa I) oraz ciekawostki z książki José Ramírez: mity i fakty .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.