1968 José Ramírez „1a AM” nr 2666 CD/IN

Gitara klasyczna José Ramíreza „1a AM” nr 2666 z 1968 roku, z płytą wierzchnią z cedru oraz tyłem i bokami z palisandru indyjskiego, została zbudowana w Madrycie przez Antonio Martíneza w latach, w których jego gitary zyskały sławę dzięki wytwórniom Segovia i Parkening.

Z warsztatów José Ramírez III

Ta gitara została zbudowana w słynnym warsztacie José Ramírez III , który od ponad pół wieku produkuje instrumenty, na których grali niezliczeni profesjonaliści – od Stinga po Segovię, od Cheta Atkinsa po Sabicasa, od Lee Ritenoura po Christophera Parkeninga . Był to ekscytujący czas dla warsztatu, często nazywany jego złotą erą: nowa gitara koncertowa Ramíreza była wciąż nowością w świecie gitary, przyszli mistrzowie lutnictwa wciąż tam budowali, a najlepsi muzycy tamtych czasów przybywali tłumnie do Madrytu.

Grywalność i dźwięk

Pomimo konstrukcji wielu gitar z tego okresu, ta jest bardzo łatwa w grze, z pięknym gryfem i łatwą mechaniką. Słychać to od razu – gęste, a zarazem czyste brzmienie z tym niezbędnym ciepłym, nastrojowym i tajemniczym charakterem, który rozsławił Ramíreza.

Opatrzony stemplem „AM”: Antonio Martínez

Wewnątrz wytłoczono napis „AM” (Antonio Martínez), który obok Mariano Tezanos jest najbardziej pożądanym budowniczym przez muzyków i kolekcjonerów (pełną listę lutników z tej epoki można zobaczyć tutaj ) – jego instrumenty zyskały sławę właśnie w tym okresie dzięki Segovii i Parkeningowi, najbardziej znanym lutnikom grającym na gitarach „AM” Ramírez.

Etykieta i stan

Moneta jest podpisana przez José Ramírez III , na etykiecie widnieje numer 2666 i rok 1968. Stan zachowania jest doskonały; na górze, w dolnej części, blisko krawędzi, znajduje się jedno małe, prawie niewidoczne pęknięcie włoskowate, które zostało niedawno naprawione.

Więcej informacji na temat Ramíreza znajdziesz w książce The Ramírez Family: Masters of the Guitar (Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary), a także w informacjach o członkach rodziny Ramírez, od Amalii Ramírez aż do José I. Znajdziesz tam również ciekawe fakty i mity dotyczące tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.