1969 José Ramírez „1a AM” nr 3339 CD/CSAR (ex Andrés Segovia)

Gitara klasyczna José Ramíreza „1a AM” nr 3339 z 1969 r. z płytą wierzchnią z cedru oraz bokami i tyłem z palisandru CSA. Została zbudowana w Madrycie przez Antonio Martíneza. Był to jeden z głównych instrumentów koncertowych Andrésa Segovii w latach 1969–1980, który można usłyszeć w 17 powyższych filmach.

Ramírez Andrésa Segovii z 1969 r

Z wewnętrznym stemplem „AM” (oznaczającym, że instrument został wykonany przez Antonio Martíneza, pracownika firmy Ramírez), jest to jeden z głównych instrumentów, którymi wielki Andrés Segovia dysponował i na których grał w latach 1969–1980. Jak potwierdza dokumentacja José Ramírez III (w tłumaczeniu): „…gitara klasyczna o numerze 3.339…była zwyczajowo grana przez maestro Segovię podczas jego koncertów w 1969 roku i kolejnych latach”. Etykieta, podpisana przez José Ramírez III , nosi ten sam numer.

Transcendentny instrument muzyczny

Postanowiliśmy zatrzymać ten instrument w naszym obiekcie na ponad dwa lata, aby móc pokazać go kilku czołowym muzykom koncertowym, aficionados i miłośnikom gitary. Odzew był entuzjastyczny i jednomyślny – to nie tylko transcendentny Ramírez, to transcendentny instrument muzyczny, który jest jednocześnie gitarą, i to wszystko niezależnie od jego pochodzenia (choć to pochodzenie jest oczywiście fantastyczne). Posiadanie instrumentu tej klasy i o tak wielkiej wartości historycznej to tak rzadki przywilej, że wstrzymaliśmy sprzedaż gitary, aby pokazać ją publiczności – muzykom, lutnikom i aficionados – i udokumentować ją kilkoma filmami i nagraniami – to w istocie najbardziej „sfilmowana” gitara w historii GSI !

„Sesje w Segowii” Scotta Tennanta

Kolejnym atutem jest to, że Scott Tennant nagrał z nim swoją płytę „The Segovia Sessions” , która przyciągnęła ogromne zainteresowanie prasy, o czym można przeczytać w artykułach w magazynach „Classical Guitar” i „Guitar Aficionado” . Zorganizowaliśmy nawet imprezę pożegnalną – fantastyczne wydarzenie w salonie GSI , gdzie na płycie grało wielu naszych przyjaciół, a całość uzupełniły wykłady naszego Davida Colletta i pasjonata gitar Segovia, Davida Nortona. To zdecydowanie jedna z najbardziej pamiętnych gitar, jakie kiedykolwiek przeszły przez nasze progi!

Opinie niektórych muzyków, którzy nagrywali na tym Ramírezie. Gitara ta jest prezentowana w albumie Orfeo – 34 Classical Guitars in Life Size .

Z kolekcji Russella Clevelanda

Ta gitara pochodzi z kolekcji Russella Clevelanda . Opisywana na stronach 55–57 książki „The Classical Guitar – A Complete History” .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.