1969 José Ramírez „1a” nr 3578 CD/CSAR

Gitara klasyczna José Ramíreza „1a” nr 3578 z 1969 r. z płytą wierzchnią z cedru oraz przepięknymi bokami i tyłem z palisandru CSA. Została zbudowana w Madrycie przez Arturo Sanzano. W powyższym filmie Megerdich Mikayelian gra na niej utwór „Danza de la Paloma Enamorada” zespołu Yupanqui.

Ramírez z 1969 r. autorstwa Arturo Sanzano

Na instrumentach słynnego warsztatu José Ramírez III przez ostatnie półwiecze i dłużej grało wielu profesjonalistów – pomyślcie o Stingu i Segovii, Sabicasie i Checie Atkinsie, czy Lee Ritenourze i Christopherze Parkeningu . Ta gitara ma klasyczne, rozpoznawalne brzmienie Ramíreza z tamtej epoki: bogate, gęste, a jednocześnie czyste brzmienie od góry do dołu oraz niezbędną ciepłą, tajemniczą i nastrojową atmosferę, która rozsławiła warsztat. Wewnątrz wytłoczone inicjały to AS – Arturo Sanzano, który rozpoczął pracę jako praktykant u José Ramírez III w 1963 roku i pozostał tam do 1984 roku (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza).

Etykieta i stan

Z podpisem José Ramírez III , na etykiecie widnieje numer 3578 i rok 1969. Instrument jest w doskonałym stanie technicznym dzięki niedawnej wymianie progów i regulacji przez Niemca Vázqueza Rubio w Los Angeles, który również wyciął dwa małe pęknięcia z tyłu i ponownie polakierował instrument (oraz odnowił boki), przywracając pierwotny blask pięknego palisandru CSA. Absolutnie fantastyczny przykład topowego instrumentu Ramírez z ich złotej ery, wykonanego z przepięknych materiałów.

Więcej informacji znajdziesz na naszym blogu: Rodzina Ramírez: mistrzowie gitary , Dynastia José Ramíreza (od Amalii do Józefa I) oraz ciekawostki z książki José Ramírez: mity i fakty .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.