1969 José Ramírez „1a MT” nr 3435 CD/CSAR

Gitara klasyczna José Ramíreza „1a MT” nr 3435 z 1969 r. z płytą wierzchnią z cedru oraz bokami i tyłem z palisandru CSA. Została zbudowana w Madrycie przez Mariano Tezanosa i jest w niesamowitym stanie. W powyższym filmie Aaron Haas gra na niej utwór Hisaishiego „The Legend of Ashitaka”.

Ramírez z 1969 r. autorstwa Mariano Tezanos

Ta gitara została zbudowana w słynnym warsztacie José Ramírez III , który przez ponad pół wieku produkował instrumenty, na których grali niezliczeni profesjonaliści – od Stinga do Segovii, Cheta Atkinsa do Sabicasa i Lee Ritenoura do Christophera Parkeninga . Oto ten klasyczny, rozpoznawalny dźwięk Ramíreza z tego okresu – bogaty i gęsty, a jednocześnie czysty w całym zakresie, z ciepłą, tajemniczą i nastrojową jakością, która rozsławiła Ramíreza. Jej budowniczym był Mariano Tezanos, którego stempel MT znajduje się w środku; on i AM (Antonio Martínez) są najbardziej pożądanymi twórcami gitar Ramírez, szczególnie biorąc pod uwagę zamiłowanie Segovii do jego MT z 1968 roku, prawdopodobnie jednej z jego dwóch ulubionych gitar Ramírez (nasza pełna lista twórców gitar Ramírez z tego okresu zawiera więcej informacji).

Prawdziwy 1a – i ciekawa etykieta

To autentyczny egzemplarz „1a”, o czym świadczy niebiesko-szara etykieta (modele 2a miały złote wykończenia w latach 60. i czerwone w latach 70.), choć wygląda na to, że w pewnym momencie w trakcie jej eksploatacji ktoś nieoczekiwanie wydrapał klasę w prawym dolnym rogu i z jakiegoś powodu dodał „2”… Etykieta jest podpisana przez José Ramírez III i oznaczona numerem 3435. Gitara ta była pierwotnie sprzedawana w sklepie Sherry-Brener w Chicago (posiadamy oryginalną dokumentację gitary), a etykiety na gitarach z tego okresu były często zmieniane, zazwyczaj poprzez dodanie naklejek zakrywających ten obszar. Zapewniamy jednak, że jest to doskonały przykład gitary „1a MT” pod każdym względem.

Stan

Stan jest również niesamowity, bez żadnych napraw ani uszkodzeń. Ogólnie rzecz biorąc, jest to efektowny i śmiały przykład najlepszego modelu Ramíreza z ich złotej ery, stworzonego przez jednego z najbardziej legendarnych budowniczych.

Ciekawi Cię ta rodzina? Na naszym blogu znajdziesz artykuł „Rodzina Ramírez: Mistrzowie Gitary” , całą linię od Amalii Ramírez aż do José I oraz krótką weryfikację mitów i faktów na temat tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.