1969 Manuel Velázquez „Flamenco Blanca” SP/CY

Ta gitara Manuela Velázqueza z 1969 roku to flamenco blanca ze świerku i cyprysu – bardzo rzadki model flamenco lutnika słynącego z gitar klasycznych w stylu Hausera.

Rzadki Velázquez flamenco

Choć Velázquez znany jest z „teutońskiego” brzmienia swoich gitar klasycznych, ten instrument to flamenco w najczystszej postaci: lekka konstrukcja, wyrazisty, natychmiastowy atak i chropawy, rasowo flamenkowy głos – przy zachowaniu charakterystycznej dla niego klarowności, równowagi i naturalnego, drewnianego tonu. Na świerkowej płycie wierzchniej z rysunkiem „niedźwiedziego pazura” (bearclaw), kolejnym znakiem rozpoznawczym Velázqueza, znajduje się klonowy golpeador w dawnym stylu. Podobnie jak w gitarze z 1968 roku, słowa „New York” na etykiecie zostały zaczernione.

Regulacja i stan

Wymiana progów wykonana w warsztacie Germána Vázqueza Rubio zapewnia wygodną, niską akcję strun typową dla flamenco, z odpowiednią dozą brzęczenia w rasgueados i picados. Stan jest doskonały – bez pęknięć i napraw, z jedynie bardzo drobnymi śladami zużycia wykończenia.

Manuel Velázquez: amerykański mistrz w hiszpańskiej tradycji

Manuel Velázquez (1917–2014) urodził się w Portoryko, a sławę zdobył w Nowym Jorku, gdzie jego warsztat przy 420 Third Avenue stał się miejscem spotkań czołowych gitarzystów. Był być może największym amerykańskim lutnikiem budującym w tradycji europejskiej, a jego gitary ani kunsztem wykonania, ani brzmieniem w niczym nie ustępują instrumentom jego hiszpańskich i niemieckich współczesnych. W ciągu niemal ośmiu dekad pracy – w Nowym Jorku, Portoryko, Wirginii i na Florydzie – na jego instrumentach grali Andrés Segovia, Julian Bream, Pepe Romero, Rey de la Torre i Sabicas, a także muzycy daleko spoza świata muzyki klasycznej – od Earla Klugha po Paula Simona i Keitha Richardsa.

Brzmienie Velázqueza

Gitary Velázqueza najczęściej porównuje się z instrumentami Hermanna Hausera I i Hermanna Hausera II – nie tylko pod względem wyglądu, lecz także charakteru brzmienia: ogromna klarowność i separacja głosów, doskonała równowaga, lśniące soprany nad stabilnymi basami oraz naturalny, piękny, „drewniany” ton. Większość jego gitar powstała według tego zwartego modelu, bliskiego Hauserowi; w latach 70. i na początku lat 80. budował również większy, bardziej zaokrąglony korpus o głębszym pudle i jeszcze potężniejszym brzmieniu. Jego syn Alfredo Velázquez, który uczył się rzemiosła w warsztacie ojca, kontynuuje tę tradycję.

Książki o Manuelu Velázquezie

Velázquez z 1978 roku – gitara, która później przeszła przez nasze ręce – jest reprodukowany w książce Alberta Martíneza „34 Classical Guitars in Life Size”, a Velázquez z 1955 roku z kolekcji Russella Clevelanda pojawia się w „The Classical Guitar – A Complete History”:

34 Classical Guitars in Life Size

The Classical Guitar – A Complete History