1971 José Ramírez „1a” nr 4559 CD/CSAR

Gitara klasyczna José Ramírez „1a” nr 4559 z 1971 r. z płytą wierzchnią z cedru oraz tyłem i bokami z palisandru CSA. Została zbudowana w Madrycie przez Juana Garcíę Reya i przekazana Fundacji GSI .

Warsztat José Ramíreza w 1971 roku

Segovia, Sabicas, Christopher Parkening , Chet Atkins, Lee Ritenour, Sting – lista profesjonalistów, którzy grali na instrumentach z warsztatu José Ramírez III na przestrzeni ostatniego półwiecza jest praktycznie nieskończona.

Opatrzony stemplem „JG”: Juan García Rey

Wewnątrz stempla znajdują się inicjały budowniczego „JG”, co jest skrótem od Juana Garcíi Reya (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza).

Dźwięk i grywalność

Gra jest bardzo łatwa, z pięknym gryfem i łatwą akcją, co nie jest cechą charakterystyczną gitar z tamtej epoki i sposobu, w jaki były często konfigurowane. Słychać to od razu – gęste, a zarazem czyste brzmienie z tym niezbędnym ciepłym, nastrojowym i tajemniczym charakterem, który przyniósł sławę Ramírezowi.

Etykieta i stan

Z podpisem José Ramírez III , na etykiecie widnieje numer 4559 i rok 1971. Stan jest doskonały jak na swój wiek, bez uszkodzeń ani napraw, jedynie bardzo niewielkie ślady użytkowania. Doskonały przykład pięknego instrumentu Ramírez dla kolekcjonera lub muzyka koncertowego.

Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj książkę The Ramírez Family: Masters of the Guitar (Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary) ; poznaj członków rodziny, od Amalii Ramírez aż do José I ; a jeśli interesują cię fakty, przeczytaj nasz artykuł o mitach i faktach dotyczących tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.